مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

باز آدم روى در آن نور كرد * خوش ، نظر در خانهء مستور كرد

ديد اولاد مطهّر در سَرار * كه همىخواهست شد آن آشكار

ديد ابراهيم اندر دست راست * در چپ اسماعيل با آن قدّ راست

گر نمايد قامت او در جهان * بىنشان گردد جهان بانشان

انبيا فىالجمله استاده برش * جان و دل بنهاده پيش پيكرش « 1 »

گفت آدم با خداوند كريم * كه مرا بس باشد اين تاج عظيم

كه بود آن باب جان فرزند من * شاكر است از تو دل خرسند من

آدم آنگه خوش دعاى بانياز * خواند بر آن كان حلم و بحر راز

وصف نور او ندارد خود كنار * درنيايد وصف او اندر شمار

بهر گوش خلق اين تكرارهاست * بهر چشم دل بود آن قدّ راست

كاندرين بازار دل تكرار نيست * زانكه گفت‌وگو بجز آزار نيست

اهل عشق و درد دارند اين وقوف * كه همىگويند ذكر بىحروف

ليك طفل اوّل خورد خون جگر * تا شود آن خون او شير و شكر

تا تو باشى طالب و برگشته سر * روزىات نبود بجز خون جگر

چون شوى سير از جهان و حاصلش * رو كه آزادى ز حقّ و باطلش

عهد و ميثاقى كه نامش برده‌اند * انبيا بىشك به‌جا آورده‌اند

متّقى شو تا نگردى زردرو * متّقى از جان و دل نه از رنگ و بو

متّقى با قوّت و زورين بود * روى پاكان دايما نورين بود

بشنو اين حرف از امام متّقين * آن حبيب يا ربّ العالمين

گفت گفت آن سرور اهل تقى * رهنماى فاش و پنهان مصطفى

كه چو شد آدم عيان از گرد خاك * ديد در خود نور من صافى و پاك

نور و بود من چو گنج بىنشان * كرد در اسرار آدم حق عيان

با نكاح و عقد و عهد محترم * تا به پشت باب و بطن مادرم

نور من در صلب جاهل در نشد * زان درين آشفتگى ابتر نشد

( 1 ) . س : از بيت 6 تا 11 درس نيست .