مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٦١

حكايت [ سائلى آمد بر كعب عليم * همچو خاك انبيا نرم و سليم ]

غسل دادندش در آن تسنيم جو * تا كه شد همچون خمير « 1 » مشك‌بو

بعد از آن در نهرهاى آن نعيم * غسل مىدادند ، تا شد مستقيم

چونكه صافى شد چو درّ بىغبار * همچو خور شد در جهانها آشكار

بحرها و آسمانها و زمين * زو منوّر شد چو مُهر با نگين

آدم آن ساعت هنوز اى بو الفتوح * بىخبر بود از خود و آثار روح

ليك بودند آن ملايك در قيام * مىفرستادند بر احمد سلام

چونكه نفخ روح در آدم وزيد * در جبين آدم آن مه شد پديد

چونكه آن نور نبوّت شعله زد * آدم اندر خواب خوش آمد به خود

مىشنيد از نور پيشانى خويش * زمزمه كش دل همىشد سست و ريش

زمزمه چون پاى مور اندر گذار * مىشنيد آدم ز نور بىغبار

گفت آدم كاى خداى كارساز * اين چه آواز است و چه تسبيح و راز

حق ندا فرمود كاى باب همه * با تو گويم سرّ سرخيل و رمه

اين ترنّمها ز نور احمد است * در جبينت اين شعور احمد است

نور او در آب تو آميختم * مهر او در جان جانت ريختم

تا بود فرزند تو آن درّ پاك * همچو گنجى بىنشان در جان خاك

كرده‌ام بر عرش ثبت نام وى * همچو عيش و مستى اندر سرّ مى

خطّ حفظ نور از آدم بستدند * طبل و كوسش در همه عالم زدند

بعد از آن خواب آمد و آدم ببرد * روح شد از وى جدا امّا نمرد

روحها در جسم انسان جارى است * چونكه در سير است دايم عارى است

روح باقى متّصل با خاك نيست * غير نورش نيز بر افلاك نيست

مىگذارم حاليا اين شرح دل * تا بسازم صورتى از آب‌وگِل

تا توانم در مثال آرم وجود * تا نيايد سهو و نسيان در سجود

چون ببردش خواب باب اندر زمان * نور بربودند از وى ناگهان

باز اندر نهر و جوى مغفرت * آن فروبردند خوش ، بىمشورت

( 1 ) . س : خميرى .