مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٥٧

حكايت [ شاه عبد القادر آن درّ ثمين * كه مكين است و امين است و معين ]

كيست دانا آنكه آيات ادب * وقت خشم اندر پذيرد بىتعب

گر مؤدّب گويدش كاين گل گل است * گويد آرى ديدم اين بوى دل است

سر مپيچ از كام الهام و ادب * تا بيابى فيض از شاه عرب

صبر كن اندر بلا ، زارى مكن * با عنايتهاى حق ، خوارى مكن

كه جفا از ناقصان بردن عطاست * آزمودم من جفا عين وفاست

تو جفا چون ابر دان بر بام سر * ابر پردهء رحمت است اى منتظر

با جفا خو كن اگر مرد حقى * كز جفاها مىشود دل متقى

جور بر كافر مكن از بهر خود * حق تواند ديد روى نيك و بد

دل بنه بر سختى و خامش نشين * تا شود زهر ملامت انگبين

همچو دانه محو شو در زير خاك * هيچ در دل ره مده خوف هلاك « 1 »

اين نه نقل است و نه قول است و بيان * ديده‌ام صد بار اين دولت عيان

گرچه بسيار اين شنيدستى به گوش * بار ديگر بشنو از من بىخروش

هم رفيق آيت است اين گفت‌وگو * هم دليل طالبان راه‌جو

هم كليد باغهاى عاشقان * هم فتوح سروران بىنشان

هم اميد راضيان باوفا * هم انيس بىنواى باصفا

گوش عام اينجا ندارد زندگى * تا رود در عالم پايندگى

گوش عام و چشم عام اندر جهان * مىنمىيابند فيض از آسمان

بهر خاصان است اين خوان « 2 » جديد * تا نبايد خوردشان لقمهء قديد

اين نثارى نيست كآيد در بهار * اين فتوحاتى است در ليل و نهار

هست بىشبهه و يقين رزق جديد * مىرود هر صبح در صدق جديد

بهر صدّيقان و مشتاقان زار * بىمحابا مىكنم اين زر نثار

بهر پشتيبان ابواب فتوح * مىكنم تكرار عقل و سير روح

ورنه هستى و بزرگى رسول * بيشتر زان است كآيد در عقول

در زمين با طفلكان باوثن * مىكند همراهى هر بت‌شكن

( 1 ) . س : خوف و هلاك . ( 2 ) . س : خان .