مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٥١

حكايت [ ترك بغدادى و شيخ سبزوار * الفتى كردند باهم در گذار ]

زانكه گردون دل آمد در سماع * ميل صحبت مىكند شاه شجاع

او « 1 » ز قعر هفتمين درّ ثمين * آورد در عرصهء روى زمين

تا زمين زرّين شود از مقدمش * اهل عالم زنده گردند از دمش

تا كه هندو جانب زنگى رود * ترك دلجو ، سوى بىرنگى رود

صورت آدم براى زنگيانست * معنى آدم مكان عقل و جانست

صورت آدم بليس علّتى * ديد و پيدا شد ازو « 2 » هر زلّتى

معنى آدم اگر ديدى به چشم * كى شدى در كنج حقد و كوى خشم

هركه در عالم حسود است اى رئيس * هست هم‌كاسه و انيس آن بليس

واگذارم اين خيال پرملال * روى آرم سوى آن كان وصال

نعت آن شه گويم و احوال او * خوش به تفصيل آورم اجمال او

آفتاب روز و مهتاب شبان * هست انوار رخ آن مهربان

حقّ تعالى خواست كان خور سرزند * تا كه مُهر مِهر بر كشور زند

نور روز و ظلمت شب در روش * در پى هم كرد بهر هر كشش

آنچه بايد آفريدن آفريد * تا كنند اين عاشقان هل من مزيد

زانكه عشق صرف ذات مطلق است * كفر نبود ذات اگر گويى حق است

حق و باطل درنيابد كسب و كار * نيستى اين ره برد با جذب يار

لال شو پس اى طلبكار وجود * تا ببينى قبله و سرّ سجود

همچو نطفه بىسر و پا شو ، دمى * تا شوى هر لحظه شاه عالمى

اى اخى ، بدان كه ذات و صفات جميع مخلوقات بىآنكه در نور و عقل حضرت مصطفى صلّى اللّه عليه و على « 3 » آله و سلّم درآيد ، جمعيّت نمىيابد . و نور و عقل كه مخلوق شد در نطفهء آدم عليه السّلام ظهور كرد . قوله تعالى : « وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِي قَرارٍ مَكِينٍ » ( 23 / 13 - 12 ) و در صورت حوّا نقش علقه پيدا شد و در جميع مرسلين جمعيّت مضغة و عظام و لحم قرار گرفت . قوله تعالى :

« ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا الْعِظامَ لَحْماً »

( 1 ) . س : تا . ( 2 ) . س : از آن . ( 3 ) . اين كلمه درس نيست .