مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٤٩

حكايت [ ترك بغدادى و شيخ سبزوار * الفتى كردند باهم در گذار ]

باز بينى صورت آثار آن * ره برى با راهدان در سرّ جان

زانكه هر صورت كه مىبينى يقين * هست از بهر مثال آن و اين

جمله صورتها حجاب سرّ آنست * آنكه مىگويم نهان در جان جانست

گر نظر خواهى ز صورت درگذر * تا نگردى هم رفيق گاو و خر

زانكه هركو يك مقام اندر بماند * نطق حق او را به كالانعام خواند

لحظه‌لحظه طالبان پرجگر * جان همىبازند از بهر نظر

كز نظر دل مىشود صاف و لطيف * يار صاف خوب مىخواهد حريف

زان بناى اين جهان صد لباس * شد ز نور پاك آن سلطان ناس

گر نجستى دوست پاكى و طُهور * نافريدى روز اوّل عقل و نور

باوجود آنكه بُد نور هدى * پرورش مىداد او را جابه‌جا

زانكه نور از تار پيدا گشته بود * هست باهم نار و باد و نور و دود

گرنه استادى بود اندر ميان * دود مىگردد همه در خاكدان

نور احمد در جبلّت اى سعيد * تربيتها يافت تا شد بر مزيد

نار عشق و نور دل بايد به هم * تا كه دود غم‌فزا نارد نَدم

هم رفيق مقبلان باش و مترس * زانكه محو دوست فارغ شد ز درس

آيت و برهان يزدان اى مُضلّ * آمده از بهر هر گيج دودل

تو به پيش آيت و پيغمبرش * سر بنه تا سر بيابى بر درش

آفريدن كار يزدانست و بس * تربيت افعال عقلست و نفس

هركه پيچد سر ز فرمان وزير * در همه عالم شود خوار و حقير

حق تعالى عقل كل چون آفريد * عهدهء او كرد هندو و سفيد

هرچه ما را هست با آن كاروبار * با خليفهء خويش داده كردگار

چون به نزديك آمدى واپس مخز * سگ مشو وان رهروان را پا مگز

بهر تو كرده تنزل آن خديو * تا ترا بيرون كشد از چنگ ديو

بازگردم بهر طفلان سوى سفل * تا بگويم شرح امّ و باب و طفل « 1 »

( 1 ) . س : باب طفل .