مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٤٣

حكايت [ ترك بغدادى و شيخ سبزوار * الفتى كردند باهم در گذار ]

جان به جان پيوست و دل گم شد به خويش * لذّت از مرهم نيابد غير ريش

عاشقان يابند لذّت از حيات * كى خورند اين جام آن گيجان مات

برد القصّه نگار اندر وثاق * خوش بود وصل چنين بعد از فراق

باز خادم خواند آن شيخ خراب * كه بده بيرونيان را نان و آب

رحمت عامست اين آب و طعام * سيرشان كن با تواضعهاى تام

چون بنوشند آب و نان آن ممسكان * گو بتازيد اندر آن دشت و كران

بعد از آن اهل صف و اصحاب ريح * چرب و شيرين كن دهانشان اى مليح

زانكه اهل فضل از آن باد بروت * مىزيند اندر جهان كاين است قوت

همچو ماهى بىخبر از فضل آب * اندرونشان سرد و بيرونشان كباب

خادما چون آب رحمت جوش كرد * قدر همّت جمله را خاموش كرد

چون‌كه خشنودند آنها در سرار * يك كبابى گرم آور پيش يار

جز دل بريان درين خلوت ميار * كه دل بريانست اندر خورد يار

گر ندارى آن كباب آتشين * سينه‌ام بشكاف و سوز عشق بين

تا نمايم حال دل و اشغال گِل * اين همىگفت و جدا مىكرد دل

چون بديد آن شاه دل بيمار خويش * وصل كل بنمود در ديدار خويش

بعد از آن فرمود كه اى آشفته حال * دارم اكنون از تو من يك دو سؤال

اوّلا برگو چرا كشتى خران * بازگو روشن بيان حال آن

از چه كشتى آن خران باركش * كه ندانستند چار از پنج و شش

گفت دارد اين سؤالت بس جواب * با تو گويم شرح اين اى خوش‌خطاب

چون دلم بشنيد مژدهء وصل خويش * خوش برون رفتم ز بند دين و كيش

خواستم رحمت نمايم بر عوام * يا بنوشم با تو من جام مدام

زان بكشتم آن خران در رهگذار * تا سگان بيرون روند اى رازدار

تا سگ و مردار باهم درخزند * دست و پاى اين غريبان كم گزند

گر نمىبستم سگان را آن‌چنان * عوعو ايشان شدى بر آسمان

كرده حق اين لقمه بر آنها حلال * تا نيابد گوش ما بانگ ملال

جيفه پيدا مىشود بهر كلاب * جنس گرد جنس خود گردد شتاب