مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

حكايت [ ترك بغدادى و شيخ سبزوار * الفتى كردند باهم در گذار ]

روز و شب آن ناتوان دل‌كباب * مىنمودى آه زار و اضطراب

آه زار منتظر مانند تير * بر نشانهء خويش زد سخت و دلير

چون دل آن شوخ آگه شد ز دوست * همچو مغز نغز بيرون شد ز پوست

سلسلهء عشق و محبّت بىگمان * مىبرد خاك دژم بر آسمان

بوى سوز دل شنيد آن دلنواز * چارق اندر ره فكند او چون اياز

چون به نزديك خراسان در رسيد * همچو يعقوب آن پدر بويش شنيد

چون دلش بشنيد بوى يار خويش * گشت پيدا در برش زنّار و كيش

داشت اسباب فراوان آن سوار * خواست تا آرد برون بهر نثار

گفت با خادم كه اى همراز من * يك زمان شو همچو نى دمساز من

تا شوى آگه ز درد و زارىام * تا ببينى روى عجز و خوارىام

هرچه گويم آن درآور در عمل * در ابد بنمايمت سرّ ازل

تو تحمّل كن مگو چون و چرا * تا عطا رويت نمايد در جزا

رو بخر اوّل دو صد خر ، اى رفيع * تا ببندم در جهان راه شنيع

جون به يارى آن خران خورده‌جو * زود برخيز و پى دبّاغ رو

مژده ده مر زاغ و دبّاغ اى پسر * كه خران را مىكشند اندر گذر

رفت خادم ، امر شيخ نامدار * خوش به جاى آورد در ميدان كار

بعد از آن فرمود صد گاو و شتر * بر در مطبخ برد آن مرد حُر

گوسفندان هم بيارد بىشمار * تا پزد آن مطبخى بهر نهار

پيش راه دوست فرمود آن خران * جمله سرهاشان بريدند آن زمان

پوستشان دبّاغ برد و چشم زاغ * بهر زاغان است اين ايوان و باغ

باز صيدآور بود دربند شاه * بر سر و چشمش بود دايم كلاه

تا كند عادت بر شاه عليم * مست و خاموشانه باشد دل دونيم

زاغ بدآواز از آن مردار جوست * كه چو موش دزد و هم كفتارخوست

پيش اين باز سفيد خاص شاه * كى تواند پر زند زاغ سياه

بعد از آن شد شيخ مانند غبار * بر سر راهى كه مىآمد نگار

شد به استقبال آن معشوقه‌اش * تا فشاند جان و دل اندر رهش