مصباح الأرواح ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

حكايت [ ليلى غمّاز شوخ فتنه‌جو * دل ز مجنون برد و مىشد كو به كو ]

نيز مجنون در پىاش مىتاختى * با خيالش نردكى مىباختى

همچو بلبل دايما كردى فغان * زان شدى ليلى ازو دايم نهان

رفت القصّه به كوى آن صنم * ساخت خانهء فرد چون بيت الحرم

تا كه گردد جهد مجنون آشكار * تا شود گل خوش جدا از شاخ خار

چونكه ليلى بر سر كوه بلند * رفت مجنون ، خويش در پايش فكند

شب درآمد ، ناله و فرياد كرد * ليلى از افغان او شد در نبرد

گفت با دايه كه اى دايه برو * پيش مجنون و بگو خاموش شو

كه سرم درد آمد از افغان تو * نيست لعلم در خور دندان تو

دردسر مىآورد آواز تو * هم مگر گوشت شود همراز تو

خيز ، رو سوى دگر يا لال شو * يا برى از خويش و قيل و قال شو

رفت دايه پيش آن افتاده يار * باز گفت آن نصح ليلى ، آشكار

جان مجنون پخته « 1 » بُد از درد عشق * خورده بود او ضرب گرم و سرد عشق

چون شنيد آن امر ليلى در زمان * ناله‌اش شد همچو غم در دل ، نهان

شد دلش مجروح‌تر زان‌سان كه بود * آن جفا خوش با رضا در دل فزود

شد دلش آزرده و بيمار و زار * رحمت ايزد درآمد در سرار

شد در آن دل ، رحمت حق مستقيم * گشت آن دوزخ چو فردوس نعيم

پيك عزّت سوى ليلى رفت باز * گشت ليلى مايل آن سوز و ساز

گفت با دايه كه رو ، رو زود ، زود * كه همىيابد دماغم بوى عود

جان مجنون است در آتش مگر * كه همىيابم ازو خون در جگر

رو كه جانم سوخت از سوز دلش * يا مرا پنهان ببر در منزلش

رفت دايه باز پيش آن غريب * كاى شده مشتاق تو ، جان حبيب

طالب تو گشته آن مطلوب تو * خوش محبّت گشته آن محبوب تو

هان به هر صوتى كه خواهى رازگو * كه شده دو گوش ليلى ، رازجو

اى اخى ، اقوال صورت جمله لاست * مهر حق در باطن و جان صفاست

( 1 ) . س : بخته .