گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٩٩

اشارت به بت

سيه شد روى جانم از خجالت * ز فوت عمر و ايام بطالت

چو ديد آن ماه كز روى چو خورشيد * بريدم من ز جان خويش اميد

يكى پيمانه پر كرد و به من داد * كه از آب وى آتش در من افتاد

كنون گفت از مى بىرنگ و بىبوى * نقوش تخته هستى فرو شوى

چو آشاميدم آن پيمانه را پاك * در افتادم ز مستى بر سر خاك

كنون نه نيستم در خود نه هستم * نه هشيارم نه مخمورم نه مستم

گهى چون چشم او دارم سرى خوش * گهى چون زلف او باشم مشوش

گهى از خود فرو در گلخنم من * گهى از روى او در گلشنم من