گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

اشارت به بت

ز عشقش زاهدان بيچاره گشته * ز خان‌ومان خود آواره گشته

يكى مؤمن دگر را كافر او كرد * همه عالم پر از شور و شر او كرد

خرابات از لبش معمور گشته * مساجد از رخش پرنور گشته

همه كار من از وى شد ميسر * به دو ديدم خلاص از نفس كافر

دلم از دانش خود صد حجب داشت * ز عجب و نخوت و تلبيس و پنداشت

در آمد از درم آن مه سحرگاه * مرا از خواب غفلت كرد آگاه

ز رويش خلوت جان گشته روشن * به دو ديدم كه تا خود چيستم من

چو كردم در رخ خوبش نگاهى * برآمد از ميان جانم آهى

مرا گفتا كه اى شياد سالوس * بسر شد عمرت اندر نام و ناموس

ببين تا علم و زهد و كبر و پنداشت * ترا اى نارسيده از كه واداشت

نظر كردن برويم نيم ساعت * همى ارزد هزاران ساله طاعت

على الجمله رخ آن عالم‌آراى * مرا با من نمود آن دم سراپاى