گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

اشارت به رخ و خط

چو او بر كاروان عقل ره زد * به دست خويشتن بر وى گره زد

نيابد زلف او يك لحظه آرام * گهى بام آورد گاهى كند شام

ز روى و زلف خود صد روز و شب كرد * بسى بازيچه‌هاى بو العجب كرد

گل آدم در آن دم شد مخمّر * كه دادش بوى آن زلف معطّر

دل ما دارد از زلفش نشانى * كه خود ساكن نمىگردد زمانى

ازو هر لحظه كار از سر گرفتم * ز جان خويشتن دل برگرفتم

از آن گردد دل از زلفش مشوّش * كه از رويش دل دارد بر آتش

اشارت به رخ و خط

اشارت به رخ و خط

رخ اينجا مظهر حسن خدايىست * مراد از خط جناب كبريايىست

رخش خطى كشيد اندر نكويى * كه از ما نيست بيرون خوبرويى

خط آمد سبزه زار عالم جان * از آن كردند نامش آب حيوان

ز تاريكى زلفش روز و شب كن * ز خطش چشمه حيوان طلب كن