گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

اشارت به زلف

خرد دارد از اين گونه صدا شگفت * كه « و لتصنع على عينى » چرا گفت ؟

اشارت به زلف

اشارت به زلف

حديث زلف جانان بس درازست * چه شايد گفت از او كان جاى راز است

مپرس از من حديث زلف پرچين * مجنبانيد زنجير مجانين

ز قدّش راستى گفتم سخن دوش * سر زلفش مرا گفتا كه خاموش

كژى بر راستى زان گشت غالب * وز او در پيچش آمد راه طالب

همه دلها از او گشته مسلسل * همه جانها ازو بوده مقلقل

معلق صد هزاران دل ز هر سو * نشد يك دل برون از حلقهء او

گر او زلفين مشكين برفشاند * به عالم در يكى كافر نماند

وگر بگذاردش پيوسته ساكن * نماند در جهان يك نفس مؤمن

چو دام فتنه مىشد چنبر او * به شوخى باز كرد از تن سر او

اگر ببريده شد زلفش چه غم بود ؟ * كه گر شب كم شد اندر روز افزود