گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٧٨

اشارت به چشم و لب

به شوخى جان دمد در آب و در خاك * به دم دادن زند آتش بر افلاك

ازو هر غمزه دام و دانه‌يى شد * وزو هر گوشه‌اى ميخانه‌يى شد

ز غمزه مىدهد هستى به غارت * به بوسه مىكند بازش عمارت

ز چشمش خون ما در جوش دايم * ز لعلش جان ما مدهوش دايم

به غمزه چشم او دل مىربايد * به عشوه لعل او جان مىفزايد

چو از چشم و لبش خواهى كنارى * مر اين گويد كه نه آن گويد آرى

ز غمزه عالمى را كار سازد * به بوسه هر زمان جان مىنوازد

از او يك غمزه و جان دادن از ما * وزو يك بوسه و استادن از ما

ز لمح بالبصر شد حشر عالم * ز نفخ الروح پيدا گشت آدم

چو از چشم و لبش انديشه كردند * جهانى مىپرستى پيشه كردند

نيايد در دو چشمش جمله هستى * در او چون آيد آخر خواب و مستى

وجود ما همه مستى است يا خواب * چه نسبت خاك را با ربّ ارباب ؟