گلشن راز ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

قاعده فى الفكر فى الانفس

در آخر گشت پيدا نفس آدم * طفيل ذات او شد هر دو عالم

نه آخر علت غايى در آخر * همى گردد به ذات خويش ظاهر

ظلومى و جهولى ضد نورند * و ليكن مظهر عين ظهورند

چو پشت آينه باشد مكدّر * نمايد روى شخص از روى ديگر

شعاع آفتاب از چارم افلاك * نگردد منعكس جز بر سر خاك

تو بودى عكس معبود ملايك * از آن گشتى تو مسجود ملايك

بود از هر تنى پيش تو جانى * وز او در بسته با تو ريسمانى

از آن گشتند امرت را مسخّر * كه جان هر يكى در تست مضمر

تو مغز عالمى زان در ميانى * بدان خود را كه تو جان جهانى

ترا ربع شمالى گشت مسكن * كه دل در جانب چپ باشد از تن

جهان عقل و جان سرمايهء تست * زمين و آسمان پيرايه تست

ببين آن نيستى كو عين هستى است * بلندى را نگر كو ذات پستى است