تاريخ الوهابيين ( تاريخ وهابيان ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٨
داستانى شگفت !
مضايقى را به امارت مكّهء معظّمه منصوب نمود و خود به طرف « درعيّه » حركت كرد .
سعود به هنگام بازگشت به درعيّه ، از سوى علماى زنديق آن سامان به جهت تسخير مكّهء معظّمه ، مورد تقدير و تجليل قرار گرفت و نامه‌هاى تبريك و تهنيت فراوان دريافت كرد .
اين تحسينها و تمجيدها ، او را به شدّت تحت تأثير قرار داد و بر نخوت و تكبّر او افزود .
سعود در جور و ستم افراط كرد آنگاه براى گسترش دامنهء قساوت و شقاوتش هسته‌هاى مقاومت تشكيل داد و دست آنها را در ظلم و تعدّى بر اهالى حجاز و يمن باز گذاشت .
ظفرنامه‌ها ، مديحه سراييها و مكتوبات فراوانى كه به اين مناسبت دريافت مىكرد ، موجب مىشد كه سينه ستبر كرده ، باد به غبغب انداخته ، در ظلم و تعدّى دست از پا نشناسد .
« محمّد بن احمد حفظى » سرآمد زنادقهء زمان ، قصيده‌اى در ستايش سعود و نكوهش علماى اسلام سروده بود كه از نظر هنر شعرى بر ديگر قصيده‌ها برترى داشت .
از اين رهگذر اين قصيده از طرف علماى اسلام مورد انتقاد شديد قرار گرفت و نظيره‌ها و استقباليّه‌هاى فراوانى بر وزن و قافيهء آن سروده شد .
در اين نظيره‌ها آيين محمّدبن عبدالوهّاب به شدّت مورد هجو و مسخره قرار گرفت .
يكى از اين نظيره‌ها به دست سعود رسيد و موجب خشم شديد و غضب فوق العادهء او گرديد و لذا افراد شقاوت پيشه‌اى را برگزيد و به آنها فرمان داد كه هر كجا مسلمان متعهّدى ديدند بىمحابا به قتلش رسانند و هر جا عالم