تاريخ الوهابيين ( تاريخ وهابيان ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

آيين قرامطه

اينها گوشه‌اى است از عقايد باطل و پليد آنان .

در مورد سبب نامگذارى قرامطه به اين نام اختلاف است :

1 - گفته مىشود كه پايه‌گذار اين آيين و سوق دهندهء اين گروه به راه كفر و الحاد ( ابو سعيد جنّابى ) ، « قرمط » نام داشت .

اين مردِ ضلالت پيشه ، كوتاه قد بود و با پاهاى كوتاه خود ، آهسته آهسته گام برمىداشت ، از اين رهگذر او را « قرمط » مىگفتند . و لذا پيروان راه كفر ، الحاد و اباحه ، كه از سوى ابو سعيد قرمط فرا راه آنان قرار گرفته بود ، به « قرامطه » شهرت يافتند .

2 - بر اساس نقل ديگرى ، پيشواى قرمطيها كه براى گسترش آيين الحاد و اباحت همواره از روستايى به روستاى ديگر در حال رفت و آمد بود ، در يكى از روستاهاى كوفه مريض شد و مدّتى در خانهء شخص سرخ چشمى به نام : « كرمت » به استراحت پرداخت . پس از مدّتى بهبودى يافته ، رخت سفر بربست . و پس از آن به مناسبت نام ميزبانش « شيخ الكرامة » نام يافت و با گذشت زمان ، لفظ « كرمت » به « قرمط » مبدّل گشت .

3 - بر اساس نقل ديگرى ، يكى از بزرگان شقاوت پيشهء اين گروه ، در نگارش « خطِّ مُقَرْمَط » شهرت يافت و اين گروه بد فرجام به جهت انتساب به آن صاحب خط ، « قرمطى » ناميده شدند .

كوتاه سخن اينكه آتش شرر بار قرامطه ، كه در سال 261 ه . شعله‌ور گرديد ، در سال 373 يا 384 ه . با تيغ آبدار شريعت به كلّى خاموش گرديد .

اين آتش خانمانسوز در آغاز اشتعال خود ، در هر نقطه‌اى كه شعله‌ور گرديد ، اطراف و نواحى آن را طعمهء حريق نموده ، بخشهاى مهمّى از ممالك اسلامى را در آتش بيداد سوزانيد .

غايله‌هاى داخلى دولت بنى عبّاس ، به اركان دولتى فرصت نمىداد كه