تاريخ الوهابيين ( تاريخ وهابيان ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣١

متن نامهء حسن قلعى چاوش به احمد طوسون پاشا

عثمان كاشف در ابتداى امر احساس كرد كه يك سپاه 473 نفرى نمىتواند با يك لشكر جرّار رويا روى شود و لذا صلابت و شجاعت سپاهش را به آنها گوشزد مىكرد و سربازى و جانبازى آنان را در برابر دين و دولت مىستود و مىگفت :

« دوستان ! مادران ما ، ما را براى چنين روزى به دنيا آورده‌اند . امروز تنها كارى كه ما بايد انجام دهيم رهاسازى هجرت سراى رسول گرامى اسلام از دست پليد دشمنان خارجى است .

گرچه تعداد دشمنان ما زياد است ولى به حكم « الخائن خائف » آنها بزدل و ترسو هستند . اگر يار و ياور آنها شيطان است ، پشتيبان ما عنايات خاصّ پيامبر خدا و الطاف بيكران خالق منّان مىباشد .

ما اگر صلابت و پايمردى خود را حفظ كنيم و جان ناقابل خود را در طبق اخلاص نهاده ، به سوى دشمن بزدل حمله‌ور شويم ، بىگمان پرچم پيروزى را به اهتزاز درآورده ، دشمن دين و ايمان را از ريشه و بن برخواهيم كند .

اهالى مظلوم مدينه اينك در كنار حرم رسالت پناهى ، براى غلبه و پيروزى ما دست به نيايش برداشته ، سيل اشك بر رخسار خود روان مىسازند و از محضر رسول خدا صلى الله عليه و آله تقاضاى يارى مىكنند .

كسانى كه در اين نبرد شربت شهادت بنوشند ، همانند كسى هستند كه در ركاب رسول خدا به شهادت رسيده باشند . بىگمان رحمت و مغفرت پروردگار شامل حالشان خواهد بود . ارواح طيّبهء شهدا و ساكنان ملأ اعلا به تماشاى شما برخاسته‌اند . توجّهات معنوى و عنايات روحانى آنها براى نصرت و پيروزى ما بس است . هان ! اى همرزمان ، با اتّكا به عنايات الهى دلگرم شويد ، با شمشيرهاى آخته به سوى دشمن زبون بتازيد . يكدل و يك صدا بانگ تكبير برآوريد و