سفينه سليمانى ( سفرنامه سفير ايران به سيام ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٥

شمارهء 93

از طرف ديگر روحانيون ژاپنى كه حق نداشتند با زنان نزديكى نمايند با مستخدمين جوان ( چيگو

( Chigo

كه در خدمت معبد بودند خود را سرگرم ميساختند .

مندلسلو كه در سال 1639 از ژاپن ديدن كرده است در اين باره مىنويسد : « چون براى آنها [ روحانيون ] عمل لواط مجاز شناخته شده اگر با زنها نزديكى كنند بقتل ميرسند » .

( ص 192 )

در جاى ديگر همين نويسنده اضافه مىكند : « امپراطور فعلى تا وقتى كه پس از مرگ پدر به سلطنت رسيد به علت اشتياق فراوان به غلامبارگى زن اختيار نكرده بود . . . و پس از اينكه ازدواج كرد باز هم به عمل سابق خود ادامه داد و زن زيبايش را ترك گفت و او نيز [ از غصه ] مريض گرديد . . . . چون دايه‌اش امپراطور را سرزنش ميكرد دستور داد كه زن و دايه و كليه زنان وابسته به آنها را در قصرى زندانى سازند » . ( ص 183 - 184 )

( Mandelslo ; The Voyages and Travels . Transl . Davies . London . 1642 )

در زمان بازديد مندلسلو امپراطور ژاپن

Go - Mizunoo

( 1596 - 1680 ) بود كه در سال 1611 ميلادى پس از استعفاء پدرش

Goyozei

بسلطنت رسيد .

در سال 1620 « پس از مذاكرات طولانى » امپراطور با « كازوكو »

( Kazu - Ko )

دختر « هيدتادا »

( Hidetada )

دومين شگون خانواده توكوگاوا ازدواج كرد و 5 سال بعد او را بمرتبه امپراطوريس

( Chugo )

ارتقاء داد .

( ر ك

( Ponsonby - Fane : Kyoto , The Old Capital of Japan . Kyoto . 1956

ولى به زودى روابط امپراطور با شگون « ايميتسو »

( Iemitsu )

برادرزنش تيره گرديد و عنوان اعتراض از سلطنت استعفا كرد . معذلك براى مدت 50 سال تا زمان وفات ( 1680 ) و در دوران سلطنت اولادانش : ملكه « مىشو »

Meisho )

1623 - 1643 ) - « گوكوميو »

Cokoomyo - o )

1643 - 1654 ( گوسائى )

Gosaiu

1654 - 1663 ) و 17 سال اول سلطنت « رىگن »

Reigen )

1663 - 1687 ) همچنان اختيارات سلطنتى را در دست داشت و اين نوع حكومت را در تاريخ ژاپن بنام « اين‌سئى »

( Insei )

مىنامند . ضمنا صاحب « اخبار الصين و الهند » اين رسم را مخصوص چينىها ذكر مىكند : « و اهل الصين يلوطون بغلمان قد اقيموا لذلك بمنزله زوانى البدده » . مقصود از « زوانى البدده » رقاصه‌هاى بتخانه‌هاى هندو است كه آنها را « ديوداسى » مىنامند . ( اخبار الصين و الهند . كتاب ياد شده . ص 24 ) .

هربرت « كه در اوائل » قرن هفدهم از سيام ديدن كرده است . مىنويسد كه در دورانهاى گذشته غلامبارگى در آنجا رواج فراوان داشت تا روزيكه ملكه آن را ممنوع ساخت و براى متخلفين مجازات مرگ تعيين نمود . ضمنا دستور داد كه من‌بعد در پوست غلفه كليه پسر بچه - هائيكه متولد ميشوند زنگوله‌اى طلائى نصب نمايند تا اگر علت آن را سوال كردند به آنها