سفينه سليمانى ( سفرنامه سفير ايران به سيام ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٤
شمارهء 93
بود منتقل ساخت در صورتى كه امپراطور گيوزئى در قصر خود در كيوتو
( Kyoto )
بسر مىبرد و جانشينان او نيز همچنان در آن شهر باقى ماندند .
در زمان تأليف سفينه امپراطور رئىگن
Rei Gen )
1668 - 1688 ) بود و « تسونايشى »
( Tsunayoshi )
كه از سال 1680 تا 1709 ميلادى در سمت شگون فرمانروائى ميكرد .
خانواده تكوگاوا قريب به 260 سال تا 1867 ميلادى كه امپراطور مىجى
( Meiji )
بسلطنت رسيد همچنان بر ژاپن حكومت ميكردند . براى اطلاعات بيشتر درباره تاريخ و سيستم حكومتى ژاپن به كتب زير مراجعه نمائيد :
1 - Murdoch ; A History of Japan . 3 vol . 1926 . 2 - Sanson ; Japan , Ashort Cultural History . 1943 .
شمارهء 92
شمارهء 92
در زمانيكه سفينه برشته تحرير درآمده است « خوشگذرانى » يكى از مشخصات جامعه ژاپن محسوب ميگرديد . نويسنده مشهور « سائى كاكو » در يكى از شاهكارهاى خود بنام « پنج نفر عياش » كه در سال 1686 ميلادى منتشر ساخته و براساس حكايات واقعى نوشته شده است خلقيات مردمان خوشگذران جامعه معاصر خود را در جمله زير خلاصه مىكند : « شب يا روز دختر يا پسر براى لذت بردن و عياشى آنها يكسان است » .
همين نويسنده در يكى ديگر از كتابهاى خود كه « آئينه عشق مردانه »
( Manshoku okagami )
نام دارد به نقل چند حكايت واقعى مانند دو دوست - هنرپيشه و دوست قديمى - كسودا
Kasuda
و غيره درباره غلامبارگى كه بسيار متداول بوده است مبادرت ميورزد .
ر ك به :
Thara Saikaku ( Koshoku Gonin Onna ( Five Japanese Love Stories ) Engl . Trans . de Bary . London . 1958
شمارهء 93
شمارهء 93
ژاپنىها امرد را « واكاشو »
Wakashu )
يعنى مصاحب جوان ) و غلامبارگى را « واكاشود »
Wahashudo )
- طريقت امردان ) مىنامند . چون طبق روايات عاميانه بين بودا ساكيامونى و دوستش « من‌جئو »
( Monjou )
رابطه جنسى وجود داشته به همين سبب در ژاپن « من‌جئو » رب النوع لواط شناخته شده و براى وى عبادتگاه‌هائى ترتيب داده‌اند .
لشگريان يا سمورائىها
( Samurai )
عشق بين زن و مرد را عملى پيش پا افتاده ميدانستند و ميان آنها عمل لواط رواج فراوانى داشت و چون براى آموختن فنون جنگى لشگريان مدتى را در محلى بنام « ساتسوما »
( Satsuma )
بسر ميبردند در ادبيات ژاپن عبارت « عشق ورزيدن به « مدساتسوما » مترادف با لواط است .