سفينه سليمانى ( سفرنامه سفير ايران به سيام ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦
شمارهء 60
شده است . مثلا « صاحب تحفه الغرائب مينويسد : » روايتى را كلينى از عبد الله بن طلحه از حضرت امام جعفر صادق ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : « پدرم ميگفت كه هريك از بنى اميه كه ميميرند به صورت وزغ ميشوند و چون عبد الملك مروان مسخ شد به صورت وزغ و ناپديد شد فرزندانش از [ ترس ] فضيحت و رسوائى چوبى تراشيدند و كفن در آن پوشانيدند و دفن كردند و كسى بر آن مطلع نشد مگر ما و فرزندانش » .
هم او در جاى ديگر آورده است : « از حضرت رسول ( صعسلم ) منقولست كه حق تعالى هفتصد صنف امت را مسخ كرد براى اينكه از پيغمبران اطاعت اوصياء ايشان نكردند . پس چهارصد صنف ايشان به صحرا رفتند و سيصد صنف ايشان به دريا رفتند » .
( محمد حسين بن محمد زمان استرآبادى . تحفه الغرائب . نسخه خطى دانشگاه تهران ) براى اطلاعات بيشتر در اين‌باره مراجعه نمائيد به :
نصر بن محمد سمرقندى . بستان العارفين . مكه 1300 ه .
شمارهء 60
شمارهء 60
در نسخه اصلى پيشوايان مذهبى سيام « روليان » يا « لوليان » نوشته شده است كه در همه جا به « روئيان » تصحيح گرديد .
سيامىها روحانيون بودائى خود را فقط با كلمه « پرا
( Pra )
كه بمعنى عاليجاه » است خطاب ميكنند . كلمه « پرا » از سانسكريت
Brhat
( كه در زبانهاى ايرانى
Beres
و در فارسى « برز » بمعنى بلندى - بزرگى و شكوه است ) اقتباس گرديده است .
ولى چون روحانيون بودائى هنگام سخن گفتن بجاى كلمه « من » كه مردم عادى خطاب به بزرگان آن را كاچائو
( Kha chao )
بمعنى « بنده سركار » و « چاكر » ميگويند لفظ ما كه در زبان سيامى « رو »
( Rao )
مىباشد به كار مىبرند ظاهرا ايرانيان اين نام را روى آنها گذارده‌اند .
پس روئى كسى است كه بجاى « من » ميگويد « ما » مؤلف سفينه روئى را به روئيان جمع بسته است .
بگفته ژروز : « پيشواى مذهبى در هر مقامى باشد هيچگاه او را با كلمه
Chaou
( آقا ) خطاب نميكنند و آنها نيز بجاى « من » كه لغت متعارف آن
Cachaou
بمعنى « بنده سركار » است كلمه
Raou
يا
Roup
را كه معنى ما « و » شخص من » را دارد به كار مىبرند » .
( ر ك به ص 80 :
Gervaise ; Histoire Naturelle et Politique du Royaume de Siam PARIS . 1689 .
و همچنين ترجمه آن به زبان انگليسى و زيرنويس ص 145 توسط
O , Neill
. بانگوك 1928 م ) در كتب فارسى اين كلمه بصورتهاى مختلف نوشته شده است .