سفينه سليمانى ( سفرنامه سفير ايران به سيام ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٧
شمارهء 25
Trinity
) نيز يعنى الوهيت پدر ( خداوند متعال اقنوم اول ) و الوهيت پسر ( عيسى ( ع ) كلام يا عقل اقنوم دوم ) و الوهيت روح القدس ( اقنوم سوم واسطه ميان پدر و پسر ) اعتقاد داشت .
از مصوبات شوراى كالسدون ( 451 م ) است كه « بايد در حضرت عيسى به دو طبيعت بدون اختلاط ، تغيير ، تفكيك يا جدائى از يكديگر ايمان داشت » . ولى پيروان كليساى نسطورى ( يا آشورى ) عقيده دارند كه در وجود حضرت عيسى دو جوهر لاهوتى و ناسوتى متباين و جدا از يكديگر ظاهر گشته است .
در صورتى كه يك جوهرىها
( Monophysites )
يعنى پيروان كليساهاى سريانى ، حبشى ، قبطى و ارمنى براى حضرت عيسى فقط يك جنبه الوهيت قائلند كه جنبه بشريت او در جنبه الوهيتش زائل گرديده است .
شمارهء 25
شمارهء 25
فحشاء مقدس سابقه تاريخى طولانى دارد . ولى اگر نزد شومريها انتو
( Entu )
منحصرا به رب النوع و يا نماينده او تعلق داشت نزد ملل سامى و مردم كنعان قدشه
( qedeshah )
خود را « وقف كليه مؤمنين » مىنمودند .
در هند هم فحشاء مقدس تا پايان قرن نوزدهم رواج داشت و « ديوداسى »
( Devadasi )
يا « بنده خدا » معمولا از سن 7 يا 8 سالگى فعاليت خود را آغاز و بطور رسمى با رب النوع معبدى كه در آن خدمت ميكرد ازدواج مينمود و توسط كاهن عبادتگاه و يا يكى از مومنين سرشناس و گاه نيز بوسيله چرمينه مجسمه رب النوع از او ازاله بكارت ميشد . با تمرين و تعليم اين‌گونه زنان در هنر رقص و فن عشق ورزيدن متبحر ميگرديدند و پيوسته در اختيار مؤمنين قرار داشتند و عوائدى كه بدست مياوردند براى تأمين هزينه‌هاى عبادتگاه به كار ميرفت و ضمنا نيز خود آنان و اولادانشان امر نظافت معبد را بر عهده داشتند و در انجام مراسم مذهبى كمك ميكردند .
از نظر اجتماعى ديوداسى در هند مانند هتائيرا
( Hetaira )
در يونان قديم مقام والائى داشت مثلا در كليه عروسىها از آنها دعوت به عمل ميآمد چه بعقيده عامه شركت آنان در چنين مجالسى خوشبختى و سعادت آينده عروس و داماد را تضمين مينمود .
ابو زيد حسن سيرافى كه در ابتداء قرن دهم ميلادى ميزيسته مينويسد كه در هند فواحشى هستند كه آنها را « روسپىهاى بودا » ( زوانى البدده ) مينامند و عوائدى كه بدست مياورند براى هزينه معابد اختصاص ميدهند .
ر ك به « سفرنامه تاجر عرب سليمان » ترجمه گابريل فراند . ص 124
( ص 124 .
Ferrand : Voyage du Marchand Arabe Sulayman . . . . Paris 1922
)