رساله تحقيق البحران ( فارسى ) — الصفحة ٢٠
فصل ششم در بيان ايام انداز
فصل ششم در بيان ايام انداز
فصل ششم در بيان ايام انداز
انداز در عرف عام بمعنى دادن خير است بوقوع امر مذموم در مستقبل و خلاف آن را بشارت نامند و در اصطلاح اطباء عبارت است از خبر دادن امرى كه در زمان مستقبل پديد آيد محمود بود يا مزموم و گاهى بر سبيل مجاز اطلاق كنند بر خبر دادن وقوع امرى در هركدام زمانى از ازمنه باشد و ايام انداز ايامى را گويند كه در آنها دلائل تغير ماده يا دلائل غلبه احد المتقابلين و يا دلائل مناهضه خفيفه ميان اينها ظاهر شوند چون دلائل نضج و فجاجه و پيدا شدن اشتها و سقوط آن و خفته حركات و ثقل آن و ظهور صداع و كرب و ضيق تنفس و رعدت اعضا و عرق غير تام و استفراغ غير تام و چون اين آثار در ايام انزار ظاهر شوند بحران در ايام تاليه معهوده درآيد و روز چهارم با علامات جيده منزر بهفتم باشد خصوصا در غب و با علامات رديه بششم خصوصا در محرقه و روز نهم منذر است بيازدهم و در اكثر به چهار دهم و يازدهم مانند نهم نيز منزر بود بچهاردهم و چهاردهم بهفدهم بر رائى بقراط و هژدهم نزد اركاغانيس و نيز منزر است به بيستم و بيست يكم على اختلاف الرأيين و هفدهم منزر است ببيستم و بيست و يكم و هژدهم نزد اركاغانيس منزر باشد به بيست و يكم و بيستم منزر است بچهلم و فاضل قرشى گويد سزاوارينست كه انذار او به روزى باشد كه از چهلم اقرب است مانند بيست و هفتم و نيز سيوم منذر است به پنجم و با علاهات رديه به ششم و پنجم به نهم و با علامات رديه به هشتم فائده اگر در روز ثانى انزار نيز علامات انزار ظاهر باشند دليل سرعت حركت مرض و تقدم بحران از روز معهود دانند -