رساله لقاء الله ( به ضميميه رساله لقاء الله امام خمينى ، رساله لقاءالله فيض كاشانى ، نامه عرفانى مؤلف به علامه كمپانى ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

« قصيدهء لقائيّه » از علّامه استاد حسن‌زاده آملى ( زيد عزّه )

گاهى ز اشراق رخ مهرآفرينش * بر آسمان جان دهد رشك ضيا را

گاهى ز زلف مشكساى دل‌ربايش * آشفتهء خود مىكند احوال ما را

دل در ميان اصبعين اوست دايم * از قبض و بسطش فهم كن اين مدّعا را

اللّه قد خلقكم اطوارا اى قوم * كيف فلا ترجون للّه وقارا

در آستان لطف آن محبوب يكتا * دريوزه‌گر بينم همه شاه و گدا را

تسبيح‌گوى ذات پاك لا يزالش * بنگر ز ذرّات ثريّا تا ثرى را

بنيوش از من باش دايم در حضورش * تا در حضور او چه‌ها يا بى چه‌ها را

گر تار و پود بودم از هم برشكافى * جز او نخواهى يافت اين دولت‌سرا را

در چشم حق بينم من او ، او من نباشد * يكتاپرستم من نمىدانم دو تا را

عشق منش از گفته استاد نبود * نوشيده‌ام با شير مادر اين غذا را

تنها نه من سرگشته‌ام زانرو كه بينم * نالان و سرگردان او ارض و سما را