مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٣

( 114 )

اى كسى كه او را

در ميان مصيبت و اندوه رها كردى

( 113 )

( 113 ) [ در همه جاى زمين در جستجوى جاى آرامى بودم ]

در همه جاى زمين در جستجوى جاى آرامى بودم

هرگز جاى آرامى نيافتم ( نديدم )

من از روزگار عطايايى گرفتم و او نيز از من چيزهايى گرفت

ولى بخشش او گاهى شيرين بود و گاهى تلخ « 1 »

از خواسته‌هايم پيروى كردم ، ولى مرا برده كردند

و اگر به قضا ( سرنوشت ) رضا داده بودم ، آزاد بودم

( 114 )

( 114 ) [ مرا محافظت كردى تا از منزلگه هلاكت نجات دهى ]

مرا محافظت كردى تا از منزلگه هلاكت نجات دهى

هنگام منازعه دستاويز من تو هستى

و هنگام تشنگى ، سيرابى من تويى

چون عارفى كه او را برترى داده باشند

او را جز خدا به كار نيايد

در درياهاى پرآب شنا كردند ( غوطه‌ور شدند )

تا گوهر وحى را بيابند

و مهرهاى غيب را بشكند

از آنچه دل دوست اندوهگين را زنده كند

هركسى كه در رسيده به دوست سرگشته باشد

او را مرده‌اى چون زنده ببينى

( 1 ) . هنگامى كه حلاج به سوى چوبه دار برده مىشد گفت : اى يارىدهنده براى نابودى من ، مرا براى فناء يارى نما و از قول ابو العلاء واسطى نقل كرده‌اند كه : چون حسين بن منصور حلاج را براى اعدام حاضر كردند با سرافرازى كامل و و در زنجير اين دو بيت را سرود .