مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣١

( 70 )

( 69 )

( 69 ) [ دنيا مرا مىفريبد ]

دنيا مرا مىفريبد

گويى حالش را ندانم

خداوند از حرامش مانع شد

و من از حلالش دورى جستم

دنيا دستانش را به سوى من گشوده است

و من هر دو را رد كردم

او را محتاج ديدم

پس همه را به او بخشيدم

كى وصالش را يافتم

تا از ملالش بترسم « 1 »

( 70 )

( 70 ) [ كمك و عنايت او كه به صورت رمزى است ]

كمك و عنايت او كه به صورت رمزى است

همچون درخشش آنى از افق بالا [ از خلال ابرها ]

مىتابد [ و همه‌جا را روشن مىكند ]

[ در اين ] حال مرا مىنگرد و من او را مىنگرم « 2 »

افراد قدم از حدوث داند ، چنان‌كه گفت : « الحق حق و الخلق و لا بأس » مثل اين شطح بسى گفته شد . ( تراژدى حلاج در متون كهن ، ص 269 به نقل از شرح شطحيات روزبهان بقلى ) . ( 1 ) . ابو نجيب عبد الغفار بن عبد الواحد ارموى از ابا عبد اللّه حسين بن محمد قاضى و از احمد بن علاء صوفى و او نيز از على بن عبد الرحيم قتار نقل كرده است كه حلاج را سه بار در سه سال مختلف ديدم يك بار در اصفهان ، بار دوم او را در بغداد ديدم كه جامه‌اى سپيد بر تن داشت . چون مرا ديد گفت : « على توازى ! گفتم آرى ، آنگاه اين اشعار را سرود . تاريخ بغداد ، خطيب بغدادى ، به نقل از تراژدى حلاج ، ص 182 ) . ( 2 ) . اين حال اگر به من دست دهد مىتوانم آن را بپذيرم ، بر خلاف ديگران ( صوفيه ديگر ) كه تاب نياوردند . من در اين احوال ثابت هستم . همچنان‌كه حضرت موسى ( ع ) در كوه طور تاب نياورد ، آن هنگام كه خداوند بر كوه بر او تجلى كرد .