مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١٨

( 48 )

چون او را فاش‌كنندهء اسرار ديدند

وقتى كه رازى را به او گفتند ، آن را فاش كرد

پس مردم او را چون من سبك‌مغز مىشمارند

آنها اهل رازند و براى نگهدارى اسرار آفريده شدند

هيچ‌گاه دشنام‌گو را تحمل نمىكنند .

و در مجلسشان خبرچين را نمىپذيرند

و هيچ پرده‌درى را دوست ندارند

و هيچ خبرچينى را براى بعضى از اسرارشان برنمىگزينند

جلالشان از شما دور باد

پس در هر مصيبتى براى آنها و با آنها باش

از آنچه بر ايشان از اين روزگار سست و بىبنياد باقى مىماند « 1 »

( 47 )

( 47 ) [ اى نسيم باد به غزال ( بچه آهوى ) بگو ]

اى نسيم باد به غزال ( بچه آهوى ) بگو

آب چيزى جز تشنگى من نيفزود

محبوبى دارم ، عشقش در ميان دل است

اگر مىخواهد بر گونه‌ام پاى بگذارد ، بگذارد

روحش روح من است و روح من روح اوست

اگر بخواهد مىخواهم و چون بخواهم مىخواهد

( 48 )

( 48 ) [ در شگفتم از كلّ وجودم ، كه چگونه بخشى از آن همه را حمل مىكند ]

در شگفتم از كلّ وجودم ، كه چگونه بخشى از آن همه را حمل مىكند

و از سنگينى بخشى از بدنم ، چون زمين تاب تحمل آن را ندارد

( 1 ) . على بن انجب بن ساعى بغدادى در كتاب مختصر اخبار الخلفاء گويد : يكى از مشايخ گفت : حسين حلاج را ديدم كه به آواز قرآن‌خوانى گوش فرا داد تا آنجا كه به وجد آمد ، پاهايش را از زمين برداشته و به رقص ايستاده و اين اشعار را سرود . ( تراژدى حلاج در متون كهن ، ص 112 ) .