مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٩٣
سوره غاشيه
موجودات وادار به سجده به او مىشدند . آنكه ردايش به رداى جمال مزين شد ، چيزى زيباتر از او نباشد . و آنكه ردايش به رداى جلال مزين شد . الوهيت بر ديده‌اش آويخته مىشود .
سوره بروج
سوره بروج
194 . وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ « 1 »
حسين دربارهء اين آيه گويد : به كدامين نشانه‌ها هستى را از خالق جدا و دور كند و نه اينكه نزديك گرداند .
سوره غاشيه
سوره غاشيه
195 . وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ « 2 »
حسين گويد : « وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ » يعنى حقيقت عين الحق را مشاهده كرد .
196 . فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ « 3 »
حسين گويد : احوال بر او جارى است او را از عينى به عينى سير مىدهد ( از چشمه‌اى به چشمه‌اى روان مىكند ) تا او را به عين العين رساند .
197 . وَ إِلَى السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ « 4 »
حسين گويد : چگونه مكاشفات را هويدا كند ؟
( 1 ) . بروج ، آيهء 3 ؛ و قسم به شهادت‌دهنده و آنچه بدان شهادت دهند . ( 2 ) . غاشيه ، آيه 2 ؛ در آن روز وحشت در چهره‌ها پديدار است . ( 3 ) . همان ، آيه 12 ؛ و در آن چشمه‌سارها روان است . ( 4 ) . غاشيه ، آيه 18 ؛ و به آسمان كه چسانش برافراشتند ؟