مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٧٢

سوره نمل

116 . وَ جَعَلْنا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً . . . « 1 »

حسين گويد : محنت از آن خواص اوليايش است و فتنه ( آزمايش ) از براى عموم مردم است .

117 . وَ كانَ رَبُّكَ بَصِيراً « 2 »

حسين گويد : بر هر چيزى لباس فانى پوشانيد ، از او جدا نمىشود مگر اينكه خدا آن را دور كند . و آن اضطرار در احوال است و نه حق انتخاب در لذّت و خوشى با شواهد و اعراض .

118 . . . . فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً « 3 »

حسين گويد : اينك آنچه خدا در سرزمينها ، به عنوان دلايل و شواهدى براى مؤمنان ترتيب داده است . يكى نشان مىدهد كه در راهى كه به خدا مىپيوندد چه اعمال و آدابى بايد به كار بست . ديگرى اشاره مىكند كه قواعد چنين اعمالى چيست . ديگرى به خود اشارت دارد و آن دليلى بر حقيقت است . زيرا همه را به دو نياز است و او را به هيچ كدام از آنان نيازى نيست . آنان در حلّ مسائل به دو توسّل مىجويند و او ، در اين باب از كسى پرسشى نمىكند ، مانند كردار خضر و همانندانش كه علم حضورى ( لدّنّى ) بدان داده‌اند .

سوره نمل

سوره نمل

119 . قالَتْ يا أَيُّهَا الْمَلَأُ إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتابٌ كَرِيمٌ « 4 »

حسين گويد : گفتار بسم اللّه است .

( 1 ) . همان ، آيه 20 ؛ و شما را وسيلهء آزمايش يكديگر قرار داديم . ( 2 ) . همان ؛ و پروردگار تو بيناست . ( 3 ) . همان ، آيه 59 ؛ دربارهء او از كسى بپرس كه آگاه باشد . ( 4 ) . نمل ، آيه 29 ؛ زن گفت : اى بزرگان ، نامه‌اى گرامى به سوى من افكنده شد .