مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤١
سورهء بقره
سورة فاتحه
سورة فاتحه
1 . الفاتحه « بِسْمِ اللَّهِ . . .
حسين گفت : گفتن بسم اللّه از سوى تو به منزلهء « كن » ( باش ) از سوى خداوند است . چون ايمان آورى ، بهتر است كه بگويى « بسم اللّه » تا تحقق همهء اشياء با بسم اللّه تو باشد چنان كه با كلمهء كن ( باش ) اشياء و موجودات تحقق يابند .
2 . از حسين پرسيدند : آيا واقعا كسى مىتواند نام او را به زبان آورد گفت : چگونه كسى كه واقعا پايان كار هستى و علت كارهايش را نمىداند او را بتواند ياد كند . برايش فهم‌كننده‌اى نيست . و كسى از غيب او آگاه نيست . معانى نامها و مجارى حروفش از براى اوست . چون حروف آفريدهء او و انفاس مصنوع اوست . و حروف ، سخن گوينده‌اى است كه او را از گوناگونى و اختلاف خلقتش مبرّا دانست .
وصف به وصف بازگشت ، عقل از فهم و فهم از درك و درك از استنباط ناتوان شد . و دار الملك در ملك و مخلوق در مثلش پايان گرفت . دور باد كه منزلتش را ناچيز بشمارى ، نورش چشمها را پر مىكند .
سورهء بقره
سورهء بقره
3 . « . . . يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ « 1 » »
خداست كه ايشان را استهزاء مىكند .
كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا « 2 » .
( 1 ) . بقره ، آيه 15 ؛ خداست كه آنها را استهزاء مىكند . ( 2 ) . همان ، آيه 20 ؛ هر زمان كه براى ايشان پرتو افكند ، در نور آن ره پيمودند و چون خاموش شود ، از رفتن باز ايستند .