تاريخ روابط پزشكى ايران و پاكستان ( فارسى ) — الصفحة ٢٢
پزشكان ايران
پزشكان ايران
پزشكان ايران
بعد از ظهور اسلام مؤلفين عالىمقام ايرانى در رشتهء پزشكى كتب پرارزش بسيارى تأليف نمودند كه اوراق تاريخ از ذكر آنان پر است . درين ضمن مختصرا مىتوان گفت كه تعليمات طبى مكتبهاى اوليه يونان و اسكندريه و رها و گنديشاپور و تراجم كتب طبى كه از عنايات دولتهاى بغداد و اندلس بوجود آمد و شرح و تحقيق و انتقاد و غيره همه منتظر آن بودند كه كتابى در اين‌باره تهيه شود ، لذا حكماء جليل القدر ايران اين خدمت بزرگ را بنحو احسن انجام دادند .
در آغاز مؤلفين طب كه اين كار بزرگ را بتكميل رساندند ، برجسته‌ترين پزشكان مربوط به قرن دهم تا قرن دوازدهم ميلادى بودند ، مثل ابو على حسين بن عبد اللّه بن سينا و ابو بكر محمد بن زكرياى رازى و على بن عباس مجوسى الاهوازى و على بن ربن الطبرى و محمد اسمعيل جرجانى ، كه اسمهاى آنان آرايش كتب تاريخ آن دوره‌ها است . و پزشكانى كه مخصوصا در عهد آل سامان و آل بويه و در اواخر عهد صفوى بوجود آمدند ، در حقيقت معاصرين و تلامذه و مقلدين آنان بودند . و كارهاى بزرگ كه ايشان انجام دادند در واقع نتيجهء ارشاد و راهنمائىهاى اين اعاظم رجال پزشكى بوده ، و شرح كارها و كارنامهاى اين اكابر خمسهء طب لزومى ندارد ، چه هر دانشجوى علاقمندى با خدمات آنان آشنايى دارد . لذا مىخواهيم كه خدمات بعضى از اساتيد و معاصرين و تلامذه و مقلدين ايرانى اينان را جسته جسته تذكر دهيم و تأليفات و كارنامها و شاگردانشان را نام ببريم كه بوسيلهء پزشكى بطور مستقيم يا غير مستقيم بين هند اسلامى و ايران بناى دوستى را استوارتر نمودند .