راز ربانى ( اسرار الوحى سبحانى ) در شرح حديث قدسيه معراجيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٩

م

گر نفس تو از نصيبه آزادستى * از خلق و ز حق شاكر و دلشادستى

گر معرفتت رفيع بنيادستى * بيداد جهان به نزد تو دادستى

ص 134

* * *

گروهى برآنند ز اهل سخن * كه حاتم اصم بود باور مكن

برآمد طنين مگس بامداد * كه در چنبر عنكبوتى فتاد

همه ضعف و خاموشيش كيد بود * مگس قند پنداشتش قيد بود

نگه كرد شيخ از سر اعتبار * كه اى پايبند طمع پاى دار

نه هر جا شكر باشد و شهد و قند * كه در گوشه‌ها داميارست و بند

يكى گفت از آن حلقهء اهل رأى * عجب دارم اى مرد راه خداى

مگس را تو چون فهم كردى خروش * كه ما را بدشوارى آمد به گوش

تو آگاه گشتى به بانگ مگس * نشايد اصم خواندنت زين سپس

تبسّم‌كنان گفت اى تيز هوش * اصم به كه گفتار باطل نيوش

كسانى كه با ما به خلوت درند * مرا عيب‌پوش ثنا گسترند

فرا مىنمايم كه مىنشنوم * مگر كز تكلّف مبرا شوم

ص 240

* * *

م

م

ما بلا را به كس قضا نكنيم * تا مر او را ز اوليا نكنيم

اين بلا گوهر خزينهء ماست * ما به هر خس گهر عطا نكنيم

ص 113

* * *

مفخر اهل زمان و زمين * قافله سالار به خلد برين