راز ربانى ( اسرار الوحى سبحانى ) در شرح حديث قدسيه معراجيه ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٥

د

داده دنيا و نفس را سه طلاق * رسته از منزل غرور و نفاق

رفته از چار و پنج و شش بيرون * هفت را كرده پايمال و زبون

هشت را ملك خويش كرده تمام * نه فلك مرو را رهى و غلام

ص 138

* * *

در اين ميدان بود مرد سخنگوى * ز زخم حادثه سرگشته چون گوى

نباشد در دل صاحب امانى * ز خاموشى نكوتر ميهمانى

ص 142

* * *

دشمن جان خويشتن چه شوى * شعبهء نفس و ديو تن چه شوى

جان و تن را غذاى روحانى * بده ار عاقلى به آسان

ص 171

* * *

دنيا چه بود كه از پى بيش و كمش * انديشه كند كسى ز جور و ستمش

پيداست نهايت وجود و عدمش * او نيز بمانده گير و شادى و غمش

ص 158

* * *

دور باش از زينت دنيا و رنگ و بوى او * چشم همت بسته‌دار و تيز منگر سوى او

ص 114

* * *

دوستان در بوستان قدس من * دايم اندر وصل جاويدان بوند

گاه از من شان سلام و گه پيام * گاه از من نازل احسان بوند

گاه اندر ملك من شادى كند * گاه اندر روضهء رضوان بوند

ص 153