سيراف ( بندر طاهرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٩

داستان بيژن و منيژه

پياده شدند آن سران سپاه * كه از سنگ پردخته مانند چاه

بسودند با سنگ بسيار چنگ * شده مانده گردان و آسوده سنگ

چو از نامداران بپالود خوى * كه سنگ از سر چاه ننهاد پى

ز اسب اندر آمد گو شير نر * زره دامنش را بزد بر كمر

ز يزدان زورآفرين زور خواست * بزد دست و آن سنگ برداشت راست

بينداخت بر بيشهء شهر چين * بلرزيد از آن سنگ روى زمين

ز بيژن بپرسيد و ناليد زار * كه « چون بود كارت ببد روزگار ؟

« ز گيتى همه نوش بوديت بهر * ز دستش چرا بستدى جام زهر ؟ »

بيژن گفت : « وقتى كه دانستم تو براى نجات جان من آمده‌اى همه رنجها را فراموش كردم . » :

چنين گفت بيژن ز تاريك چاه * كه « چون بود بر پهلوان رنج راه ؟

« مرا چون خروش تو آمد به گوش * همه زهر گيتى شدم پاك‌نوش

« بدينسان كه بينى مرا خانمان * ز آهن زمين و ز سنگ آسمان

« بكندم دلم زين سراى سپنج * ز بس درد و سختى و اندوه رنج »

رستم گفت « خدا يار تو بوده كه مرا براى نجات تو فرستاده است حالا من خواهشى از تو دارم كه بايد گرگين را به من به‌بخشى و كينهء او را از دل بيرون كنى » :

به دو گفت رستم كه « بر جان تو * ببخشود بخشنده يزدان تو

« كنون اى خردمند فرخنده‌خوى * مرا مانده از تو يكى آرزوى

« به من بخش گرگين ميلاد را * ز دل دور كن كين و بيداد را »

بيژن گفت « اى جهان‌پهلوان تو نميدانى كه گرگين با من چگونه رفتار كرد . اگر چشم من به او افتد كينهء من به او زيادتر مىشود » :

« ندانى تو اى مهتر شيرمرد * كه گرگين ميلاد با من چكرد

« گر آيد بر او بر جهان‌بين من * به دو رستخيز آيد از كين من »

رستم گفت « اگر خواهش مرا نپذيرى و گرگين را نبخشى در چاه را ميگذارم و تو را به حال خود گذاشته و بايران ميروم » :

به دو گفت رستم كه « گر بدخوى * بسازى و گفتار من نشنوى

« بمانم ترا بسته در چاه و پاى * باسب اندر آرم شوم باز جاى »

بيژن ناچار شد كه گرگين را ببخشد :

چو گفتار رستم رسيدش به گوش * از آن تنگ زندان برآمد خروش

بپاسخ به دو گفت « بدبخت من * ز گردان و از دوده و انجمن