سيراف ( بندر طاهرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥٧

داستان بيژن و منيژه

چاه رهائى خواهد داد و تو هم از اين ناراحتى خلاص خواهى شد .

حالا پيش همان بازرگان برو و پنهانى به او بگوى كه اى پهلوان جهان اگر تو صاحب رخش هستى به من بگوى » :

« تو بشناس كان مرد گوهرفروش * كه خواليگرش مر تو را داد نوش

« ز بهر من آمد بتوران فراز * و گرنه بگوهر نبودش نياز

« رهاند مرا زين غمان دراز * ترا زين تكاپوى و گرم و گداز

« بنزديك او رو بگويش نهان * كه اى پهلوان كيان و جهان

« بدل مهربان و به تن چاره‌جوى * اگر تو خداوند رخشى بگوى »

منيژه نزد رستم آمد و پيام بيژن را به او داد :

بيامد منيژه بكردار باد * ز بيژن برستم پيامش بداد

بدانست رستم كه بيژن سخن * گشاد است بر گلرخ سرو بن

رستم دانست كه بيژن زبان گشاده و رازش را به منيژه گفته پس منيژه مورد اعتماد و محرم بيژن است . سپس به منيژه گفت « خداوند مهر تو را از بيژن نبرد ، برو به بيژن بگو ، آرى ؟ من صاحب رخش هستم از زابل به ايران و از ايران بتوران آمده‌ام كه تو را نجات دهم ولى اين راز را به هيچكس ديگر جز بيژن مگو . شب كه شد آتشى روشن كن تا من آن چاه را پيدا كنم » :

به دو گفت رستم كه اى « خوبچهر * كه ايزد تو را زو مبراد مهر

« بگويش كه آرى خداوند رخش * تو را داد يزدان فريادبخش

« ز زابل بايران ز ايران به تور * ز بهر تو پيموده اين راه دور

« چو اين گفته باشى سخن راز دار * شب تيره گوشت به آواز دار

« ز بيشه فراز آر هيزم بروز * شب آيد يكى آتشى برفروز

« بدان تا به‌بينم من آن چاه را * بدان روشنى بسپرم راه را »

منيژه پيش بيژن برگشت و پيام رستم را هم به او داد و گفت كه « رستم از من خواسته است كه شب آتش روشن كنم تا چاه را پيدا كند و براى نجات تو بيايد » . چون بيژن پيام رستم را شنيد شاد شد و خداوند را سپاس گفت و بمنيژه درد دلش را بيان كرد : « اگر من از اين چاه رها شوم هرگز محبتهاى تو را فراموش نميكنم . تو بخاطر من از پدر و كسان و تاج و تخت دست كشيدى . من تو را پيش شاه