سيراف ( بندر طاهرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٣٧

داستان بيژن و منيژه

هيچكدام از پهلوانان و دلاوران پاسخ شاهنشاه را ندادند و بيژن پسر گيو دلير از ميان آنها بپاخاست و گفت :

بگفتا « من آيم بدين كار پيش * ز بهر تو دارم تن و جان خويش »

اما پدرش گيو او را نصيحت كرد و گفت تو هنوز جوانى و تجربه ندارى چرا ميخواهى پيش شاه آبروى خودت را ببرى :

به فرزند گفت « اين جوانى چراست ؟ * به نيروى خويش اين گمانى چراست ؟

« براهى كه هرگز نرفتى مپوى * بر شاه خيره مبر آبروى »

اما بيژن از گفته پدرش گيو ناراحت شد و گفت :

چنين گفت « كايشاه پيروزگر * تو بر من بستى گمانى مبر

« سر خوك را بگسلانم ز تن * منم بيژن گيو لشكرشكن

« تو اين گفتها از من اندر پذير * جوانم بكردار و در راى پير »

آنگاه شاهنشاه اجازه فرمود كه بيژن اين كار بزرگ را انجام دهد و با گرازان بجنگد و به گرگين پسر ميلاد فرمود كه « چون بيژن راه را نميشناسد تو او را راهنمائى كن » :

بگرگين ميلاد گفت آنگهى * كه « بيژن به ارمان نداند رهى

« تو با او برو تا سر آب‌بند * همش راهبر باش و هم يارمند »

گرگين و بيژن به آن بيشه رسيدند و بيژن به گرگين گفت كه « من از يكسوى باغ مشغول كشتن آنها ميشوم و تو در نزديك آبگير بايست خوكانى كه از چنگ من فرار ميكنند و ميخواهند از آنجا رد شوند آنها را بكش » :

رسيدند آنجا كه آن بيشه بود * وزان شاه گردان پرانديشه بود

چو آمد به نزديك بيشه فراز * همى جست هر سوى جنگ گراز

بگرگين ميلاد گفت « اندر آى * و گرنه بيكسو بپرداز جاى

« چو من با گراز اندر آيم به تير * برو تا به نزديك آن آبگير

« بدانگه كه از بيشه خيزد خروش * تو بردار گرز و بجاى آر هوش

« هر آنكو بيابد ز چنگم رها * بيك زخم از تن سرش كن جدا »

اما گرگين به بيژن حسادت ورزيده و گفت كه « ما باهم چنين قرارى نداشتيم تو اين وظيفه را به عهده گرفته‌اى و به شاه قول داده‌اى كه خوكان را بكشى من هرگز با تو چنين همكارى نخواهم كرد » :

به بيژن چنين گفت گرگين گو * كه « پيمان نه اين بود با شاه نو