سيراف ( بندر طاهرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٠

« داستان تولد كيخسرو و پادشاهى او »

نگه كرد هومان بديد از كران * به گردن برآورد گرز گران

بزد بر سر شانهء پيلتن * خروشنده گشت از دو رو انجمن

بتابيد رخ پهلوان سپاه * ز پس كرد رستم همانگه نگاه

سپهدار توران ز چنگش بجست * يكى بارهء تيزتك برنشست

به صد حيله از چنگ آن اژدها * ورا كرد هومان ويسه رها

هزيمت گرفتند تركان چو باد * كه رستم ز بازو همى داد داد

خروش آمد و نالهء كرناى * تهمتن برانگيخت لشكر ز جاى

نهادند سر سوى افراسياب * همه رخ ز خون سياوش پرآب

بياورد لشكر بدرياى چين * برو تنگ شد پهن روى زمين

سپهبد گو پيلتن با سپاه * سوى چين و ماچين درآمد ز راه

همه مرز چين با ختا و ختن * گرفتش ببازوى شمشيرزن

تهمتن نشست از بر تخت اوى * به خاك اندر آمد سر بخت اوى

يكى طوس را داد آن تخت عاج * همان ياره و طوق و منشور و تاج

به دو گفت « آنكس كه تاب آورد * و گر ياد افراسياب آورد

« همانگه سرش را ز تن دور كن * وزو كركسانرا يكى سور كن »

سپيجاب و سغدى بگودرز داد * بسى پند و منشور آنمرز داد

به دو گفت « مهر بزرگى و داد * همان بزم و رزم از تو داريم ياد

« هنر بهتر از گوهر نامدار * هنرمند را گوهر آيد به كار »

آنگاه سپاه ايران و پهلوانان ديگر همراه رستم بايران برميگردند :

ز تيغ و سليح و ز تاج و ز تخت * به ايران كشيدند و بربست رخت

نهادند سر سوى شاه جهان * چنان نامداران و فرخ مهان

سالها بين ايران و توران دشمنى و جنگ برقرار بود ، زمانى سپرى شد ، فرود و كيخسرو پسران سياوش هم بزرگ شدند و پى بردند كه افراسياب پدر آنها را كشته است آنها نيز از يكطرف قد برافراشتند و قتل افراسياب و گرسيوز را خواستار شدند همه‌جا صحبت از كين - خواهى و انتقامجوئى پسران سياوش از خون پدرشان بود :

همه شهر ايران كمر بسته‌اند * ز كين سياوش جگر خسته‌اند

گودرز شبى خواب ميبيند كه به او ميگويند تو بايد براى آوردن كيخسرو پسر سياوش به ايران پيش‌قدم شوى اوست كه ميتواند كينه و انتقام خون سياوش را از افراسياب بگيرد و هيچكس جاى او را