سيراف ( بندر طاهرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٣٩

« داستان سياوش »

سياوش سوار بر است سياهش شده و از درون كوه آتش مى گذرد . از مجلس هيجدهم مينياتورهاى شاهنامهء خطى فردوسى شماره 4336 قرن دهم هجرى متعلق به موزءه ايران باستان

شاه ناراحت به نظر ميرسيد چون اندكى به سياوش بدگمان شده بود ولى چاره‌اى نداشت جز كشف اين راز . كاووس شاه كمى شرم داشت كه چرا چنين پيشنهادى به پسرش كرده است ولى پسرش او را دلدارى ميداد و ميگفت كه اندوهناك مباش بايد گناهكار مجازات شود .

سياوش اميدوار بود كه خداوند بزرگ او را يارى خواهد كرد چون به بيگناهى خود ايمان داشت هنگاميكه سياوش دوباره سوار بر اسب سياهش شد و عزم عبور از ميان آتش شعله‌ور را كرد ، سر بر آسمان برداشت و از خداوند خواست كه او را كمك كند و از اين كوه آتش برهاند تا در پيش پدرش شرمسار نگردد . آنگاه وارد آتش شد و اسب سياهش را تاخت و از طرف ديگر كوه آتش جان بسلامت برد و هرگز آسيبى به او نرسيد . و سپس پيش پدرش كاووس شاه رفت . شاه او را به آغوش كشيد و از او پوزش طلبيد و شاه كاووس به پسرش گفت كه ميدانستم تو بيگناهى ولى حالا به نظر همه بيگناه هستى و گناهكار بايد مجازات شود و سودابه را خواست و آنچه را كه در گذشته بين آنها اتفاق افتاده بود يادآور شد .

اين صحنه هم يكى از مناظرى است كه در قلعهء شيخ گچ‌برى شده ( ش 50 ) است و اين گچ‌برى يادآور آتش و سياوش است كه عنوانى دارد بنام « گذشتن سياوش از آتش بسلامت » « 1 » و آن را فردوسى روانشاد چنين آورده است :

سياوش بيامد بپيش پدر * يكى خود زرين نهاده بسر

هشيوار با جامهاى سفيد * لبى پر ز خنده دلى پراميد

يكى بارگى بر نشسته سياه * همى گرد نعلش برآمد به ماه

پراكند كافور بر خويشتن * چنان چون بود ساز و رسم كفن

تو گفتى بمينو همى جست راه * نه بر كوه آتش هميرفت شاه

بدانگه كه شد پيش كاووس باز * پياده شد از اسب و بردش نماز

رخ شاه كاووس پر شرم شد * سخن گفتنش با پسر نرم شد

سياوش به دو گفت « انده مدار * كزينسان بود گردش روزگار

( 1 ) - گچ‌برى شماره 9 قلعه شيخ سيراف ( ش 54 ) كه عكس آن در صفحه 446 آمده است .