سيراف ( بندر طاهرى ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٦

6 - كشتن ارژنگ‌ديو و ديوان ديگر :

بيامد هم اندر زمان پيش اوى * يل آتش‌افروز پرخاشجوى

چنان كه در بالا ياد شد هنگاميكه رستم نزديك شاه شد اسب شيهه‌اى كشيد و كاووس شاه خوشحال شد و دانست كه براى نجات او آمده‌اند . هنگاميكه رستم به خدمت شاه رسيد . شاه كاووس شاد گشت و خدا را شكر كرد و رستم را به آغوش كشيد و از رنج راه و حال زال پرسيد . كاووس شاه به رستم فرمود كه بايد رخش را از نظر ديوان پنهان كنى تا كسى از آمدن تو به اين ديار آگاه نشود و گرنه زحمتهاى تو همه بىنتيجه خواهد شد . شاه خانه ديو سپيد را برستم نشان داد و گفت به يارى يزدان برو و او را بكش . براى رسيدن به محل ديو سپيد بايد از هفت كوه بگذرى و در سر راهت گروه بيشمارى از ديوان را بكشى تا غارى را بيابى كه ديو سپيد درون آنست . اگر بتوانى او را بكشى همه سپاهيان را شاد و چشمان مرا كه تيره شده درمان خواهى بخشيد زيرا براى شفاى دو چشم من خون‌دل و مغز ديو سپيد را تجويز كرده‌اند . اگر سه قطره از خون دل ديو سپيد به چشم من چكانيده شود تيرگى آن از بين خواهد رفت :

چو نزديك كاووس شد پيلتن * همه سرفرازان شدند انجمن

غريويد بسيار و بردش نماز * بپرسيدش از رنجهاى دراز

گرفتش بآغوش كاووس شاه * ز زالش بپرسيد و از رنج راه

به دو گفت « پنهان از اين جادوان * همى رخش را كرد بايد نهان

« چو آيد بديو سپيد آگهى * كز ارژنگ شد روى گيتى تهى

« همه رنجهاى تو بىبر شود * ز ديوان جهان پر ز لشكر شود

« تو اكنون ره خانهء ديو گير * برنج اندر آور تن و تيغ و تير

« مگر يار باشدت يزدان پاك * سر جادوان اندر آرى به خاك

« گذر كرد بايد ابر هفت كوه * ز ديوان بهرجا گروها گروه

« يكى غار پيش آيدت هولناك * چنان چون شنيدم پر از ترس و باك

« گذارش پر از نره ديوان جنگ * همه رزمرا ساخته چون پلنگ

« بغار اندرون گاه ديو سپيد * كزويند لشكر به بيم و اميد

« توانى مگر كردن او را تباه * كه اويست سالار و پشت سپاه

« سپه را ز غم چشمها تيره شد * مرا ديده از تيرگى خيره شد

« پزشكان كه ديدند كردند اميد * به خون دل و مغز ديو سپيد