صحاح الفرس ( فارسى ) — الصفحة ١٦٦

فصل ياء « 13 »

ميغ : ابر بود « 1 » . فردوسى گفت :

بيت

چو « 2 » برق درخشنده از تيره ميغ « 3 » * همى آتش افروخت از هر دو تيغ

فصل واو « 4 »

ورغ : « 5 » دو معنى دارد « 6 » اول بند آب باشد « 7 » يعنى سد . فرخى گفت :

بيت « 8 »

دل برد و مرا نيز بمردم نشمرد « 9 » * گفتا كه چه سود است كه ورغ آب ببرد

دوم بمعنى نور باشد . شاعر گفت « 10 » :

بيت

گل را چه گرد خيزد از ده « 11 » گلاب زن * مه را چه ورغ « 12 » بندد از صد چراغدان

فصل ياء « 13 »

يالغ : « 14 » بمعنى « بالغ » است اعنى سروى كه از آن شراب خورند . عماره گفت :

بيت

بنشان بطارم « 15 » اندر ، مر ترك خويش را * با چنگ « 16 » سغديانه و با يالغ و كدو

يوغ : « 17 » آن چوبست كه بر گردن گاوان كشاورزى نهند و آن را « گاوان چفت » خوانند . بو شكور گفت :

بيت

ورايدون « 18 » كه پيش تو گويم دروغ * دروغ اندر آرد « 19 » سر من بيوغ

( 1 ) - ك : باشد ( 2 ) - ك : چه ( 3 ) - ط / ك : باران ز ميغ ( متن از لف 24 ) ( 4 ) - ك : عنوان را ندارد ( 5 ) - ك : وزغ ( 6 ) - ك : ندارد ( 7 ) - ك : بود ( 8 ) - ك : اين مثال را ندارد ( 9 ) - ط : بسبب پارگى صفحه اين مصرع چنين خوانده مىشود : « دل برد و مرا نيز . . . دو شمرد ( متن از « لف 233 » ) ( 10 ) - ك : گفته ( 11 ) - ط : ره ( 12 ) - ك : وزغ ( 13 ) - ك : عنوان را ندارد ( 14 ) - ك : « يالغ - بالغ باشد » و شاهد را ندارد ( 15 ) - « لف 236 » : بتارم ( 16 ) - ط : خيك ( متن از « لف » ) ( 17 ) - « يوغ - آن چوبيست كه به گردن گاو بندند تا زمين كنده شود » ( 18 ) - ك . وريدون كه ( 19 ) - ط : آيد