صحاح الفرس ( فارسى ) — الصفحة ١٥٢

فصل سين « 17 » :

بيت

چنين گفت رستم خداوند رخش * كه گر نام خواهى درم « 1 » را ببخش

و ديگرى گفت :

بيت

ز رخش رستم تمثال ديده‌ام ليكن * بشبه صورت او نيست رخش را تمثال

هزار رخش سزد در نبرد چاكر او * سزد غلام سوارش « 2 » هزار رستم زال

دوم ابتدا كردن باشد . فرالاوى « 3 » گفت :

بيت

من عاملم و تويى معامل * وين كار مراست تابود رخش

سيوم قوس قزح باشد . فرالاوى گفت :

بيت

ميغ چون تركى آشفته كه تير اندازد * برق تير است مر او را و مگر رخش كمان

رخش : بضم راء عكس و شعاع باشد . عنصرى گفت :

بيت

ز خون دشمن او شد ببحر مغرب جوش « 4 » * فكند تيغ يمانيش رخش در عمان

ريش « 5 » : يعنى بده . رودكى « 6 » گفت :

بيت

خويش بيگانه كرد « 7 » از پى سود * خواهى آن روز مزد « 8 » كمتر ريش

فصل زاء « 9 »

زش « 10 » : بفتح زاى معجم يعنى « چه » . رودكى گفت :

بيت

زش ازو پاسخ دهم اندر نهان « 11 » * زش بپندارى ميان مردمان « 12 »

زاواش و زواش « 13 » : نامهاى مشتريست . رودكى « 14 » گفت :

بيت

حسودانت را داده بهرام نحس « 15 » * ترا بهره كرده سعادت زواش

زوش : بدخوى و تند طبع و زود خشم بود .

رودكى گفت :

بيت

بانك كردمت اى بت « 16 » سيمين * زوش خواندم ترا كه هستى زوش

فصل سين « 17 » :

سپيوش « 18 » : بزرقطونا بود .

ستايش : مدح « 19 » باشد . ابو شكور گفت :

بيت « 20 »

ستايش خوش آيد همه خلق را * ولى سست باشند گاه « 21 » كرم

( 1 ) - ط : كلمهء « درم » مكرر ( 2 ) - د : شوارك ( در حاشيه : سوارش ) ( 3 ) - د : از « فرالاوى گفت » تا « فرالاوى گفت » ندارد ( 4 ) - ك : خون ( 5 ) - ك : « ريش - لفظ امر يعنى بده باشد » ( 6 ) - د : روزكى ( 7 ) - ك : خويش و بيگانه گردد ( 8 ) - ك : زود مرد / ط : نرود مزد ( 9 ) - ك : عنوان را ندارد ( 10 ) - ك : « زش - كلمهء سؤال باشد از حاضر يعنى چه » ( 11 ) - ك : زمان ( 12 ) - ك : « زش ببيند روميان مردمان » ( 13 ) - ط / د : زاواش و زوش / « زواش - نام مشتريست » ( متن از « لف 213 » ) ( 14 ) - د : او هرزى ( استاد دهخدا : اورمزدى ) / ك : اورمزدى / در « لف » نيز بنام « اورمزدى » آمده است ( 15 ) - ط / ك : بخش ( 16 ) - ك : بانك كردم ترا من اين زوش ( 17 ) - ك : عنوان را ندارد ( 18 ) - ك : سپبوش و اسپيوش ( 19 ) - ك : مدح و ثنا ( 20 ) - ك : شاهد را ندارد ( 21 ) - د : كام ( در حاشيه : گاه )