مجالس سبعه مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٦١

شعر

( لا تكونوا من ابناء العمل و تكونوا من ابناء الازل ) زاهدان از عمل انديشند كه چنين كنيم و چنان كنيم . عارفان از ازل انديشند كه حق چنين كرد و چنان كرد و از هاىوهوى عمل خود نينديشند .

عارفان چون دم از قديم زنند * هاىوهو را ميان دو نيم زنند

( الزّاهد يقول كيف اصنع و العارف يقول كيف يصنع )

شعر

شعر

زاهد از ترس گفته من چه كنم * در ميان چنين محن چه كنم

عارف از عشق گفته او چه كند * عجب از بهر من خدا چه تند

نظر آن بود بسوى خودى * كه كنم نيك و نگروم ببدى

نظر اين بود بسوى خدا * نگرد دايما به روى خدا

نظر الزاهدين فى الاعمال * نظر العارفين فى اضمحلال

صحوة الزاهد من الاعمال * سكرة العارف من الاجلال

عمل البرّ متكا الزاهد * مطمح العارف لدى الواحد

ذا يرى نفسه بفعل البرّ * ذاك فى الحقّ شاهد فى السّرّ

ذاك احسانه مدى معدود * عارف الحق هادم المحدود

ذاك فى الارض عمره يفنى * عارف الحق فى البقاء سما

ذاك فى الارض عمره يفنى * عارف الحق طار فوق حجى

مسكن الزاهدين فى ذا الفرش * همّة العارفين فى ذى العرش

زاهد مىگويد : آه آه چه كنم من ؟ عارف مىگويد : آه تا او چه كند ؟

سير زاهد هر مهى يك‌روزه راه * سير عارف هر دمى تا تخت شاه

رخ چو بنمود آن جمال ، ترا * پاك بربود آن كمال ، ترا

شعر

شعر

هر كه آيد بسوى او ز حقيقت خبرى * اندرو از بشريّت بنماند اثرى