مجالس سبعه مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٥٥

شعر

در طلب پوينده چون باد باش . زهر بيماريش همچون شكر نوش كن . دل را بگوى تا عافيت را بدرود كند . تن را بگوى تا سلامت را تبرّا دهد ، كه هر كه خانه بر لب دريا كند ، موج بسيار بيند و هر كه دعويى كند ، زهر بلا و محنت بسيار چشد .

تا در نزنى بهر چه دارى آتش * هرگز نشود حقيقت وقت تو خوش

قرأ المقرى . بيار اى مقرى ، سلاسل جلاجل اجزاى عاشقان را بالحان قرآن بجنبان .

بگو كه : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ * .

بسم الاله مسبب الاسباب * لعباده و مفتح الابواب

و رضيت بالرحمن ربى محسنا * فهو الذى يعطى به غير حساب

و رجوت مغفرة الرحيم المرتجى * عند الذنوب الغافر التواب

* * *

اى عمر بباد داده ، مستى ؟ * تا چند ازين هوا پرستى ؟

درهاى جفا همه گشادى * درهاى وفا همه ببستى

عهدى كه خداى با تو بستست * آن عهد خداى را شكستى

پيوسته چرا كنى شكايت * از رنج و عنا و تنگ دستى

حسرت چه خورى نداردت سود * گر نيست شوى برنج هستى

بسم اللَّه نام آن ملكيست كه رستگارى بندگان در رضاى اوست . هر كه را عزّيست ، از فيض فضل اوست و هر كه را ذلّى است ، از كمال عدل اوست . بقاى عالميان به مشيّت اوست . فناى آدميان به ارادت اوست . هر كجا عزيزيست ، آراستهء خلعت كرام اوست و هر كجا ذليليست ، خستهء قهر اوست . از زير زنّار باريك كه بر ميان بيگانگان بسته است ، اين آواز ميايد كه : ( و هو العزيز القدير ) و انديشهء طيلسان كه بر كتف عارفان افكنده است اين آواز مىآيد كه : ( وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ ) * .