مجالس سبعه مولانا ( فارسى ) — الصفحة ٢٨

شعر

عنايتى نتواند تدارك كردن مرده را نفس عيسى تواند زنده كردن آهن را دست داود تواند نرم كردن ديو را مر سليمان تواند مسخر كردن اى فخر سليمان و داود اى روشنى جان هر موجود مرغ جانم پر مىزند تا قفس قالب بشكند اين دم و بيرون پرد . به حرمت آن خدايى كه ترا بر اهل آسمان و زمين و اولين و آخرين برگزيد « 1 » و اختيار كرد كه كلمهء مبارك پاك پاك‌كننده را آن كلمهء شريف حيات‌بخش دولت‌بخش را ، عزيز عزيزكننده را ، آن كلمه‌اى را كه بر زبان از دانهء نبات لطيف ترست آن كلمه را كه از عرش و كرسى شريف ترست كه كلمهء شهادتست بر من عرض گردان تا پيش از آن كه جان از محنت خانهء قالب بيرون آيد به خلعت آن كلمه مشرّف گردم و از بهر صدهزار حاجت كه « 2 » دارم آن كلمه را به حجت بر زبان در ميان جان بدان جهان برم كه ( اشهد ان لا إله الّا اللّه و اشهد انّ محمّدا عبده و رسوله ) چون مصطفى صلوات اللَّه عليه بر او « 3 » اين كلمه عرضه كرد مىگفت چنانك مرغ بچهء خود را دانه دهد در دهان وحشى يكان‌يكان مىنهاد . از شوق آن دانه ، مرغ بچهء جانش گردان مىشد و گردن دراز مىكرد از حرص تا دانهء دوم سوم را بيك لقمه بگيرد كه از غايت حرص و گردن دراز كردن سوى دانه ، بيم بود كه مرغ بچهء جانش از آشيانه و سقف خانهء وجود ، بعرصهء عدم فروافتد .

شعر

شعر

چون روبه من شدى ، تو از شير مترس * چون دولت تو منم ز ادبير مترس

از چرخ چو آن ماه به تو همراهست * گر روز بگاهست و اگر دير مترس

خاصه آن مرغ بچگان نوزاده كه در آشيانه مانده باشند و مادر پريده كه ايشان را نقل آرد و در جستن چينه دير مانده و چينه دير بدست آمده و آنجا كه چينه را ديد ، خواسته تا برگيرد و به فرزندان برد ، ترسيده كه مبادا كه زير اين دانه دام باشد و من سوى دانه بروم و

( 1 ) - بگزيد نسخه ( 2 ) - صدهزار خجلت و حاجت كه نسخه ( 3 ) - به روى نسخه