مرورى بر تاريخ و مبانى طب سنتى اسلام و ايران ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٦
22 - 6 - 6 - رازيانه
نامهاى گياه
لاتين :
Foeniculum vulgare Miller subsp . Vulgare
فارسى : رازيانه ، باديان ، باديان سبز ، راجومه ، رزنه
عربى : رازيانج ، شمره ، شمار ، بسباس ، بارهليا ، برهليا
انگليسى :
Fennel
موارد استفاده : از رازيانه به صورت خوراكى در درمان نفخ ، سوءهاضمه و اسپاسم عضلات ، همچنين به‌عنوان خلطآور ، ادرارآور و افزايش‌دهنده‌ى شير استفاده مىشود و گاه به صورت موضعى به‌عنوان ضد ميكروب در درمان التهاب لثه مورد استفاده قرار مىگيرد .
موارد استفاده در پزشكى گذشته : طبيعت آن گرم و خشك است . در طب گذشته رازيانه به‌عنوان ضد نفخ ، ادرارآور ، دفع‌كننده‌ى سنگهاى مجارى ادرارى و افزايش‌دهنده‌ى شير استفاده مىشد .
آثار فارماكولوژيك : ميوه‌هاى رازيانه داراى نوعى اثر استروژنيك است و سبب افزايش وزن و چاقى مىشود . ميوه و اسانس رازيانه به دليل دارا بودن آنتول ، باعث كاهش يا توقّف اسپاسم‌هاى دستگاه گوارش و تشديد ترشح شيرابه‌هاى گوارشى و درنتيجه بالا رفتن كيفيت هضم مىشود . مجموعه‌ى اين اعمال سبب رفع سوءهاضمه مىشود و به دنبال آن برخى از بيخوابىها كه در اثر اختلالات فيزيكى دستگاه گوارش به وجود مىآيد ، درمان مىشود .
بررسىهاى دقيق‌تر نشان داده‌اند كه اثر آنتى اسپاسموديك اسانس رازيانه از طريق مهار انقباضات ناشى از استيل‌كولين و هيستامين صورت مىگيرد .
عصاره‌ى آبى به دست آمده از برگ‌هاى رازيانه مىتواند فشارخون سرخرگى