مرورى بر تاريخ و مبانى طب سنتى اسلام و ايران ( فارسى ) — الصفحة ١٩٠
10 - 6 - 6 - بهارنارنج
نامهاى گياه
لاتين :
Citrus aurantium Duh . var . amaral L .
فارسى : نارنج ، نارنگ
عربى : نفاش ، كباد ، نارنج
انگليسى :
Sour , Bitter Orange
اندام دارويى : بهار نارنج داراى گل‌هايى مركّب از گلبرگ‌هاى معطّر ضخيم و آبدار به رنگ سفيد متمايل به زرد است كه بر روى آن‌ها حفره‌هاى ترشحى اسانس را به روشنى مىتوان مشاهده نمود . گل بهارنارنج در حالت تازه داراى بويى معطّر و مطبوع است ، ولى پس از خشك شدن بوى آن ضعيف مىشود .
موارد استفاده : از بهارنارنج به‌عنوان داروى آرام‌بخش استفاده مىشود و همچنين در صنايع غذايى و آرايشى و بهداشتى به‌عنوان ماده‌ى معطّركننده مورد استفاده قرار مىگيرد .
موارد احتياط : بهتر است در اطراف و داخل چشم استفاده نشود .
موارد استفاده در پزشكى گذشته : در گذشته بهارنارنج در تقويت اشتها ، درمان اسپاسم‌هاى شكمى و نيز به‌عنوان آرام‌بخش و درمان تپش قلب مورد استفاده قرار مىگرفته است .
آثار فارماكولوژيك : مطالعات فارماكولوژيك نشان داده كه اسانس بهار نارنج روى يك نوع ماهى
( Gold Fish )
اثر نموده و سبب بروز اثر آرام‌بخش شده است . اثرات ضد ميكروبى اسانس نيز تاكنون روى 9 سوش باكترى به اثبات رسيده است كه عبارتند از : استافيلوك اورئوس ، باسيلوس سوبتيليس ،