مرورى بر تاريخ و مبانى طب سنتى اسلام و ايران ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧
1 - 6 - 6 - آويشن
نامهاى گياه
لاتين :
Thymus daenesis subsp . daenensis Celak
فارسى : آويشن
عربى : صعتر ( سعتر )
انگليسى :
Thyme
اندام دارويى : تمام قسمت‌هاى هوايى به خصوص سرشاخه‌هاى گلدار اين‌گونه مورد استفاده‌ى دارويى قرار مىگيرد كه پس از برداشت در سايه خشك مىشود .
مواد موثره : اندام هوايى گياه ، داراى تانن ، ساپونين ، برخى مواد معدنى ( مثل آهن ) و اسانس مىباشد .
موارد استفاده : گونه‌هاى مختلف آويشن به‌عنوان مطبوع‌كننده و طعم دهنده ، همچنين به‌عنوان ضد سرفه ، خلطآور ، ضد نفخ ، ضد ميكروب ، ضد قارچ ، ضد اسپاسم ، دهان‌شويه و فرآورده‌هاى دهانى مورد استفاده دارد و به طور كلى به علت تشابه ميزان تركيبات فنلى
T . daenensis
با
T . vulgaris
به نظر مىرسد بتوان موارد استعمالى مشابه
T . vulgaris
را براى
T . daenensis
انتظار داشت . گفته مىشود اين گياه داراى اثرات مثبت در درمان تينيا و رسىكالر و شب‌ادرارى كودكان مىباشد .
عوارض جانبى : تيمول باعث تحريك غشاى مخاطى و پوست مىشود .
علايم مسموميت با تيمول شامل سرگيجه ، حالت تهوّع ، درد در دستگاه گوارش ، سردرد ، اغتشاش ذهنى ، اغما و ايست قلبى - تنفسى است . از تيمول يا عصاره‌ى آويشن در فرآورده‌هاى خميردندانى استفاده شده ، ولى گاه التهاب