درمان با گياهان از نظر طب قديم و جديد با تصاوير گياهان ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٩
استعمال طبى آن :
مخصوصا بعد از خشك شدن .
قسمت طبى آن : ريشه‌هاى آن بعد از سال دوم ببعد به مصرف طب مىرسند فعاليت آن قسمت ريشه‌هائى كه در ماه ارديبهشت و خرداد ذخيره مىشوند بيشتر از قسمتى است كه در فصل پائيز ذخيره مىشوند ، مخصوصا اگر اين گياه در زمين خشك باشد .
مواد فعال آن : روغنى فرار و ماده‌اى شبه قليائى كه در علم شيمى عضو :
ازتى بشمار مىرود ، اين ماده با اسيدها ممزوج مىشود و املاحى از آن بوجود مىآيد ، اين ماده اعصاب انسان را آرام و تشنجات يعنى زقزق بدن را بر طرف مىكند داراى بوى قوى و مخصوصى است كه مردان آن را دوست ندارند ولى زنان دوست دارند .
استعمال طبى آن :
استعمال طبى آن :
1 - از خارج : اين گياه براى معالجهء زخم و جراحات و شكستگيهاى مزمن مفيد است .
طرز معالجهء با آن اين است كه : موضع درد را بوسيلهء جوشاندهء ريشهء اين گياه يا خيس‌خوردهء آن گرم نمايند و در همان حال از داخلهم استعمال كنند .
دستور تهيهء جوشاندهء آن اين است كه يك قاشق كوچك غذاخورى از ريشهء كوبيدهء اين گياه را در يك فنجان بزرگ آب بريزند و آن را مختصرى بجوشانند پس از اينكه جوشاندن تمام شد مدت پنج دقيقه آن را واگذارند و آن را صاف كنند .
ولى خيس‌كردهء آن از جوشانده‌اش بهتر است .
دستور خيس كردن آن اين است كه يك قاشق كوچك غذاخورى از ريشهء كوبيدهء آن را در يك فنجان بزرگ آب سرد بريزند و پس از - 12 - ساعت آن را صاف و استعمال نمايند ، در هر روزى از جوشانده يا خيس كردهء آن فقط بايد يك فنجان آشاميد و بهتر اين است كه شب قبل از خواب آشاميده شود .
ب - از داخل : سنبل رومى يك نوع معالجى است كه جميع حالات عصبى