مخزن الأدوية ( ط . ج ) — الصفحة ٨٤٠

فصل السين مع الواو

شقرواق است .

سنگ : اسم فارسى حجر است و به شيرازى برد و به يونانى بطر و بهندى پتهر نامند و به كاف تازى به هندى اسم سنج است و آن مهره اى است كه دقاقان هند از آن دقاقى مىنمايند و آلات پوشيدن دست زنان . هنود دهاتى غربا از آن مىسازند .

سنگ آتش : حجر النار است .

سنگ آسيا : حجر الرحى است كه به هندى چكى كاپتهر نامند .

سنگ آهن ربا : حجر مقناطيس است .

سنگ احمر : حجر الحمر است و آشاميدن يك دانگ آن سم قاتل است .

سنگ ارمنى : حجر ارمنى است .

سنگ اسفنج : حجر الاسفنج است .

سنگ اشكن : حب القلت است كه به هندى كلتهى نامند و آن را سنگ اشكن جهت آن نامند كه مفتت حصات است و نيز اسم نوعى از ثمر است .

سنكانه : به فارسى نام مرغى است كه به عربى صعوه نامند .

سنگ برامى : حجر البرام است .

سنگ پرستوك : حجر الخطاطيف است .

سنگ پركان و سنگ معى : اسم قريه‌اى است از قريه‌هاى شيراز از اعمال فاروق كه معدن آن سنگ است و آن سنگى است ملون به الوان و شيشه گران آن را در سفيد كردن شيشه مستعمل دارند و مغنيسا نامند .

سنگ پشت : به فارسى سلحفات و به هندى كهچوه نامند .

سنگ پشم : به فارسى حجر حبشى است .

سنگ يشم : اسم حجر يشب است .

سنگ بصرى : به فارسى توتيا انابيبى است .

سنگ چقماق : حجر النار است .

سنگ بلور : حجر البلور است .

سنك : به هندى مهره را نامند كه به عربى شنج است .

سنگ كارد : اسم فارسى حجر المسن است .

سنگ گچ : اسم فارسى جبسين است .

سنگل : به لغت فرس زوفاى رطب است .

سنگدان مرغ : اسم فارسى قانصه است .

سنكيها : به لغت هندى اسم نوعى از بيش است .

سنم : بقر را نامند .

سنى : نوعى از ماهى است كه در ملتان و بلاد سند به هم مىرسد و لذيذ مىباشد .

سنوت : كمون است .

سنوس : سندريطس است كه آن را نبات حديدى نيز نامند .

سنوله : نوعى از خطاف است .

سنيز : شونيز است .

سنين : اجزاى صغار است كه در وقت سودن دو سنگ به هم رسد .

فصل السين مع الواو

فصل السين مع الواو

سو : به تركى آب را نامند .

سواد الاساكفه : چيزيست مركب از زاج و پوست انار و سركه و از جمله رادعات است .

سواد البطن : به عربى كبد است .

سواد السند و الهند : كشت و برگشت است و گفته‌اند سواد الهند نوعى از سليخه است كه سليخة السوداء نامند و از ادويه ترياق فاروق است .

سوداء الحكام : ساداوران است .

سواد القضاة : عفص است .

سودانيات : مرغيست كه به فارسى داركو و به عربى صرد نامند . گوشت آن مبهى و مضر دماغ است .

سوسن : هومانه است .

سود : اسم تركى لبن است .

سواديه : به عربى عصفور است و مار سياه را نيز نامند .

سواد الهند و السند : صاحب منهاج گفته آن حيوان جارى مجراى توتيا است در افعال بايد كه در كوره حدادان آن را بسوزانند و سوده به آب شسته و حبوب ساخته خشك نمايند و عند الحاجت استعمال نمايند و بعضى كشت بركشت دانسته و بغدادى غير كشت بركشت دانسته و صاحب منهاج گفته چيزى است شبيه به شيشه سياه كه اهل هند و سند از آن اسوره مىسازند يحتمل كه كه آنچه باشد كه از آن چورى مىسازند و زنان هند و سند در قبضه دست مىپوشند و آن را از احراق نوعى كاهى به عمل مىآورند و از آن اوانى نيز مىسازند و ليكن ناصاف مىباشد .

سوسن : به عربى اسم درختى است كه از آن زند يعنى دسته كارد و غيره مىسازند واحد جمع آن سواسنه آمده است .

سواسن : هومانه است كه طريفلن باشد .

سوام : به فتح ابل راعى است و به ضم نام طايرى است .

سويدى : به فارسى نام مرغى است كوچك كه به فارسى سار و به تركى سنقوردون و زرزور نامند .

سونيه : به لغت مصر نبيذ است كه از گندم مىسازند و اهل مصر بسيار آن را مىآشامند .

سوجر : نيز اسم شجر خلاف و يا صفصاف است .

سوخ : به فارسى اسم بصل است .

سودريقون : به يونانى اسم نوعى از توتيا است .

سودق : صقر است .

سودنيق و سودانق : اسم صقر يا شاهين است .