سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٧١

ترجمهء نطق اعلى حضرت « ميكادو »

سران سپه را صلا داد عام * گروه رعيت خواص و عوام

چو جمع آمدند از صغير و كبير * ز اصناف و اعيان ، امير و وزير

بيان كرد يك خطبه از افتخار * فرو ريخت بس لؤلؤ آبدار

چو گل برشكفت و بسى در بسفت * چو غنچه بخنديد و اندرز گفت

نخستين نويدىست ز امروز بعد * همين روز را عيد دانيد سعد

مرا تاج و تخت و چنين سلطنت * چه بار آورد اين به جز ملعنت ؟

چو اجداد من خبط كردند بس * تبرى نمودم من از آن هوس

نيم رب الارباب ، من بنده‌ام * ز مادر پدر نيز زاينده‌ام

منم كمترين بندهء كردگار * خداوند بخشندهء داد دار

برادر مرا هست اهل وطن * جدايى ندارند هر يك ز من

خيالم شما را نجاتى دهم * همه كار ملت به شورى نهم

چه ما را بسى آز و [ حرص ] و هواست * به جز راه شوراى رفتن خطاست

به صوت جلى گويمت هاى و هى * كه دشمن رسد اين زمان هان ز پى

اگر دشمن آرد نهيب مهيب * كجا عاقبت هست ما را نصيب ؟

همين به ز پا خار نكبت كنيم * به زير قدم‌هاى « چار » افكنيم ( ! )

ببنديم راه هجوم عدو * نهيب آورد گر به ما روبه‌رو

چه اندرزها گفت شيخ عجم * به سعدى ز وراث جمشيد جم

بدانديش را نيك و شيرين مبين * كه ممكن بود زهر در انگبين

نگويم ز چنگ بدانديش ترس * در آوازهء صلح ازو بيش ترس

بسا كس كه روز آيت صلح خواند * چو شب شد ، سپه بر سر خفته راند

ره فتنه امروز محكم بگير * كه فردا نباشد تدارك‌پذير

اگر برنياريم تيغ از نيام * به مردى ز ما برنيارند نام

همين پند را ، هم‌چو پند پدر * هميشه بداريد اندر نظر

لواى سعادت كشم پشت‌بام * صلا در دهم جملگى خاص و عام

نخسبيم و استيم شب روز را * به دست آوريم فش فيروز را

بياريم هر گونه آموزگار * بگيريم زيشان فراكارزار

بسازيم و ريزيم توپ و تفنگ * مهيا شود جمله آلات جنگ

در اين عرصهء لاتناهى شرق * جوانان به خون گشته باشند غرق

به چوگان رباييم گوى مرام * به عزت گذاريم عمر تمام