سياحت نامه ابراهيم بيگ ( فارسى ) — الصفحة ٦٧٠

ترجمهء نطق اعلى حضرت « ميكادو »

چو طالب شوى مسكن حب بجو * برو يك‌سره تا به شهر توكو

ز حب وطن اندر آن مدرسه * عقيده درست است بىوسوسه

بگويد معلم به نوباوگان * « ز حب وطن صرف و نحوى بخوان ! »

اگر بت‌پرستند آموزگار * بهل بت بر ايشان بياموز كار

چه‌سان مىپرستند خاك ژپون * كه از عزم‌شان خصم گشته زبون

چه‌سان بدل سازند مال و عيال * بدون تأمل بدون خيال

به نيكو عقيدت ، به نيات پاك * چه خون‌ها بريزند بر روى خاك

ز حب وطن از صغار و كبار * به عزم مصاف عدو رهسپار

جهاد است ، از فرض حفظ وطن * مجاهد شدن خون خود ريختن

فرادار گوشى به من اى عمو * ز حب وطن بين چه گفته « نوژو » !

بگفت : اى وطن پاك مأواى من * براى تو اين شور و غوغاى من !

فداى تو كردم دو فرزند خويش * نثار رهت با پيوند و خويش

برفت ار دو فرزند ، گو خوش رود * بقاى تو ما را از آن خوش بود

از امروز تا بعد پنجاه سال * نه فرزند ماند ، نه من ، نه عيال

بقاى وطن جمله دلخواه ما * به عزت بپايد شهنشاه ما

وطن اى تو را شهرها چون عدن * وطن اى تو را نهرها لبن

وطن آب كوثر يكى جوى توست * وطن مشك و عنبر هم از بوى توست !

به از نخل طوبى است بيد وطن * ابد زنده نام است ، شهيد وطن

چه خوش مادرى پاك‌دامن وطن * كه فرزند زادى هزاران چو من

مرا پروريدى در آغوش خود * به عزت رساندى تو بر دوش خود

ز بطن تو آمد مقادوى ما * بيفزود بر شوكت و عز اوى ما ( ! )

جهان را سراسر گرفت عدل و داد * كران تا كران ، داد مردى بداد

برافكند بنيان جور و جفا * به دل‌هاى افسرده داده صفا

اگر صد هزاران چو من جان نثار * تصدق شود بر چنين حكم‌دار

روا باشد آن خسرو فرهىست * سزاوار ديهيم شاهنشهىست

به ملت چه آثار نيكو نهاد * سعادت به اهل جهان برگشاد

چو اجداد او رب اجلال بود * خودش شهريار نكوفال بود

چو در ذات او عدل بودى سرشت * ز سر ، نخوت كبر ربى بهشت

يكى محفلى ساخت هم‌چون بهشت * در آن تخم‌هاى سعادت بكشت